บทที่ 88 แก่นอสูรล้ำค่า และการนองเลือดของพญางูขาว
กระบี่หงชี่ตวัดฟันลงมา แผ่ซ่านรังสีฆ่าฟันอันน่าสะพรึงกลัวจนอากาศสั่นสะเทือน!
เจตจำนงสยบอสูร! ผสานเจตจำนงผ่าขุนเขา!
อำนาจทั้งสองประสานรวมกันเป็นหนึ่งเดียว หนุนส่งให้พลังทำลายล้างในกระบี่นี้ของเมิ่งฝานพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดใหม่อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
พญางูขาวเห็นมนุษย์ตัวจ้อยบังอาจลงมือก่อน ความโกรธแค้นก็ปะทุขึ้นจนถึงขีดสุด มันบิดม้วนกายมหึมาหมายจะพันรัดเหยื่อให้แหลกลาญ ทว่าด้วยร่างกายที่ใหญ่โตเกินไป เมื่อต้องเคลื่อนไหวในกระท่อมที่คับแคบ พื้นที่จึงกลายเป็นโซ่ตรวนกักขังมันไว้เอง ความเร็วของมันย่อมมิอาจเทียบเคียงกับเงาร่างอันปราดเปรียวของเมิ่งฝานได้!
เมิ่งฝานเหยียดยิ้มเย็นชาที่ชวนให้ขนลุก ก่อนจะฟันกระบี่หงชี่เข้าใส่ส่วนหัวของมันอย่างแม่นยำ
โบราณว่า ‘ตีงูต้องตีที่เจ็ดส่วน’ เพื่อเล็งเป้าไปที่หัวใจ แต่สำหรับการปราบอสูรที่บ่มเพาะจิตวิญญาณจนแกร่งกล้า วิธีที่เด็ดขาดและตรงไปตรงมาที่สุดคือการ ‘บั่นศีรษะ’ และหากจะให้มั่นใจว่ามันจะสิ้นใจม้วยมรณ์อย่างแท้จริง ต้องฟันให้ลึกลงไปจนถึงตำแหน่งหัวใจในคราเดียว!
เปรี้ยง!!!