บทที่ 295 สงครามดาวเคราะห์
โจวรุ่ยเสวียออดอ้อนว่า “พี่ชาย ฉันอยากกลับไปกับพี่ ที่พื้นที่ทับซ้อนนี้ก็ฝึกได้นะ”
หลัวโหวตอบอย่างมีความสุขว่า “ไม่ได้ จิ่งจิ่งกลับไปได้ แต่เธอไม่ได้ เธอยังต้องช่วยฉันทำงานที่นี่เยอะเลย ส่วนเทียนเจ๋อกับพี่สาวของฉัน พวกเธอสองคนก็อย่าหวังจะกลับ ต้องพัฒนาตัวเองที่นี่ให้ดี”
เถียนจิ้งดีใจ
ลั่วเสวียนถอนหายใจ “อ๊ะ ได้ ๆ เราจะอยู่ที่นี่ ฉันก็จะได้พัฒนาตัวเองด้วย”
หลัวโหวหัวเราะ “งั้นดี พวกคุณสามคนตามฉันขึ้นยานอวกาศ ฉันมีเรื่องจะปรึกษา จิ้งจงอยู่ข้างล่างเล่นนะ”
ไม่กี่นาทีต่อมาคุณหนูถังและลั่วเสวียนก็นอนคว่ำลงใต้ตัวหลัวโหวยื่นลิ้นเลีย…โจวรุ่ยเสวียนั่งบนใบหน้า หลัวโหว…
…
หลัวโหวมอบรางวัลให้โจวรุ่ยเสวียและสั่งการกับคณะกรรมการบริหาร จากนั้นในช่วงบ่ายวันเดียวกันก็ออกเดินทางจากดาวจอมพรานกับ เถียนจิ้ง
พอเข้าห้องนอนหลับ ก็ไม่รู้เวลา ตื่นขึ้นมาทั้งสองคนก็มาถึงโลกแล้ว
ทั้งสองกลับมาที่ไร่ ซึ่งตอนนี้ยามรักษาการส่วนใหญ่ไปที่ดาวจอมพรานแล้ว เหลือเพียงเล็กน้อยเพื่อเฝ้าบ้าน ทำให้ดูเงียบเหงามากขึ้นหลัวโหวพาเถียนจิ้งไปเยี่ยมญาติผู้ใหญ่ ซึ่งต่างก็ถอนหายใจด้วยความรู้สึก กล่าวว่าดาวที่ไกลขนาดนั้นกลับใช้เวลาไม่ถึง 20 วัน
หลังจากนั้น ทั้งสองก็ไปที่ทำเนียบกลางของสหพันธรัฐ ก่อนหน้านี้ก็ได้แจ้งคณะกรรมการไว้แล้ว เมื่อมาถึงแน่นอนว่าต้องไปพบปะและเล่าเรื่องราวบนดาวจอมพรานบ้าง
กรรมการคนหนึ่งถอนห
