ลาสามปี แต่ละคนต้องรับศิษย์ 7 คน อายุไม่เกิน 18 ปี สามปีไม่ใช่เวลาสั้นๆ พวกเจ้าควรเดินทางในโลกมากขึ้น สังเกตให้มาก มีเรือบินแล้ว พวกเจ้าสามารถกลับสู่นครศักดิ์สิทธิ์ได้ภายในไม่กี่นาที”
บรรดาศิษย์ไม่พูดอะไร แต่จูเก๋อเซวียนกล่าวยิ้มๆ ว่า “ส่วนผมล่ะ”
หลัวโหวหัวเราะกล่าวว่า “มังกรฟ้าและมังกรยักษ์ให้เจ้าดูแล”
พอได้ยินประโยคนี้ ศิษย์อาวุโสบางคนต่างอิจฉา
แต่หลัวโหวยังเสริมอีกประโยคว่า “แต่พวกเขาไม่ใช่ศิษย์ของเจ้านะ”
ครั้งนี้จูเก๋อเซวียนหัวเราะ และศิษย์อื่นๆ ก็รู้สึกสมดุลขึ้นบ้าง
หลัวโหวยิ้มอีกครั้งและกล่าวว่า “การรับศิษย์ของพวกเจ้าไม่ใช่เกณฑ์ที่แน่นอน ต้องเลือกคนดีมีคุณภาพ ครูไม่ได้ต้องการให้รับศิษย์ครบเจ็ดคน หรือต้องการให้รับให้ครบภายในสามปี จุดนี้ต้องจดจำให้ดี หากมีคุณสมบัติไม่ดีหรือความประพฤติไม่เหมาะสม ห้ามเข้ามาในสำนัก แม้จะเข้ามาแล้ว หากถูกขับออกในภายหลัง นั่นจะทำให้หน้าของครูเสียหาย นอกจากนี้ การให้พวกเจ้ารับศิษย์ไม่ได้หมายความว่าพวกเจ้าสำเร็จเป็นครูแล้ว”
พูดถึงตรงนี้หลัวโหวกล่าวต่อ “ดีแล้ว สำหรับอุปกรณ์อื่นๆ ที่พวกเจ้าต้องการ ให้ไปบอกเล็กหิมะ เธอจะจัดการให้”
ตอนนั้นทอมยิ้มถามว่า “ครูครับ อุปกรณ์อะไรก็ได้หรือครับ”
น้องสาวคนโตของหลัวโหวคือลั่วถิงจึงกล่าวว่า “แน่นอนว่าไม่ใช่ทุกอย่าง หมายถึงอุปกรณ์ยังชีพ ไม่ใช่ยานอวกาศขนาดใหญ่ พี่ชายของฉันไม่ได้ให้มาแล้วหรือ แน่นอนว่าไม่ใช่สิ่งของจากอา
