และศาลาทำด้วยหยกขาว มีพื้นปูด้วยหยกขาว มีต้นไม้ที่ไม่รู้จักชื่อ และมีกลีบดอกที่สวยงามและหอมหวนร่วงลงมา กลีบดอกเหล่านี้ส่องประกายดาวหลัวโหวรู้ว่าแสงประกายเหล่านี้คือพลังวิเศษนั่นเอง
ไม่นานนัก พื้นที่บนลานกว้างขนาดเกือบสนามฟุตบอลกลายเป็นราวกับ “สวรรค์” ที่ห้อมล้อมด้วยไอวิเศษ
หลัวโหวหัวเราะ “อย่าบอกนะว่าคุณคือพระแม่ธิดาแห่งสวรรค์”
เสียนจิ่วเทียนลงมา มองเขาอย่างเหยียด และกล่าวว่า “ทีหนึ่งก็ซีหวังหมู่ ทีหนึ่งก็พระแม่ธิดา ฉันคือฉัน พระแม่ธิดาเป็นสิ่งที่พวกคุณสร้างขึ้นมา”
พูดจบ เธอโบกมือ และทันใดนั้นก็ปรากฏโต๊ะหยกสีขาวรูปสี่เหลี่ยมตรงหน้าซึ่งวางเต็มไปด้วยผลไม้และเครื่องดื่มนานาชนิด
หลัวโหวแน่นอนว่าไม่เคยเห็นผลไม้เหล่านี้มาก่อน แต่น่าแปลกที่มีผลไม้คล้ายลูกท้อ มีขนาดเท่าลูกวอลเลย์บอล สีขาวอมแดง สหพันธ์ไม่เคยมีผลไม้ชนิดนี้ จะมีก็แต่ในละครโทรทัศน์เทพนิยาย แต่นั่นก็เป็นแค่อุปกรณ์ประกอบเท่านั้น
“เชิญเลย ฉันเชิญให้คุณทานผลไม้ ฉันเลิกกินเนื้อสัตว์มานานแล้ว คุณก็กินไปเถอะ”
หลัวโหวยิ้มร่า ยื่นมือประหลาดออกไปจับมือเล็กของเธอ เพื่อพาเธอไป
และกล่าวว่า “ตอนนี้คุณยังไม่มีสิทธิ์จับมือฉันหรอก”
“หลัวโหวหัวเราะ “ทำไมต้องใส่ใจกับพิธีการแบบนี้ด้วยล่ะ”
พูดจบ เขาก็ก้าวไปนั่งบนเก้าอี้หยกสีขาว หยิบลูกท้อขนาดลูกวอลเลย์บอลขึ้นมากัด รู้สึกได้ถึงรสหวานสดชื่น หวานแต่ไม่เลี่ยน
“นี่คือลูกท้อเซียนหรือ เทียบกับลูกพุทราของ
