ูงมากหลัวโหวก็ยังรู้สึกปวดหัวอยู่บ้าง
ได้แต่ถอนหายใจกับระยะทางที่ห่างไกลระหว่างดาวน้ำกับโลก 900 ล้านปีแสง การเดินทางด้วยยานบินรูปผีเสื้อที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 50 พันล้านกิโลเมตรจะใช้เวลาเกือบครึ่งปีโลก
และปัจจุบันมียานเพียงสองลำ ไม่สามารถส่งออกไปตอนนี้ได้
เว้นเสียแต่ตนเองจะไปที่ดาวน้ำ
และยานพิสัย 10 กิโลเมตร “ยานน้ำ” จะใช้เวลาสามปีกว่าจะไปถึง
แต่คิดดูแล้ว สามปีก็ไม่ได้ยาวนานเท่าไหร่
จึงกล่าวว่า “อืม มีหลายเรื่องที่ต้องทำ หนึ่ง คัดเลือกผู้มีคุณสมบัติดี เพิ่มพลังของพวกเขา… สอง มาที่โลก แลกเปลี่ยนทูต…”
หลัวโหวพูดยาวนานถึงสิบกว่านาที จักรพรรดินีน้อยรู้สึกซาบซึ้งจนนัยน์ตาแดงเมื่อได้ยินว่าหลัวโหวจะให้วิชาการฝึกฝนที่ดีขึ้นแก่อารยธรรมของเธอ หลัวโหวจึงแกล้งล้อเธอว่าเธอมารบกวนการนอนของเขา และต้องชดเชย โดยให้เธอไปนอนในห้องนอน ถอดเสื้อผ้าคุยกับเขา และยังบอกอีกว่า ถ้าห้องนอนของเธอใหญ่เกินไป มีนางกำนัลคอยดูแล เธอก็ไปนอนบนยานบินได้
เด็กหญิงจักรพรรดิกล่าวอีกว่าแม่อยู่ข้างๆ
หลัวโหวกล่าวว่า “ให้เธอมาที่หน้าจอด้วย”
ซินเยว่ก็มาจริงๆ ยิ้มอย่างน่ารัก “หลัวโหวขอบคุณนะ ที่ทำมากมายให้เรา”
แล้วก็คุยกันไปสองนาทีหลัวโหวกล่าวว่า “เราจะส่งทูตไปฝ่ายละ เราจะส่งคณะทูต 500 คน และให้คุณส่งมา 20 หมื่นคน อย่าตกใจไปก่อน เหตุผลที่จำนวนไม่เท่ากันไม่ใช่การเลือกปฏิบัติ แต่ทูตของเราเป็นเพียงนักการทูต เพื่อปกป้องสิ่งแวดล้อมข
