่าวว่า “พี่สาวซิงเฉินทำไมถึงตบหลัวโหวด้วยเหรอ”
หลัวโหวได้ยินหลานหลานพูดว่า “เขานอนที่นั่นแล้วโดยไม่รู้ตัว ดูดซับพลังวิญญาณมากเกินไป และฝึกฝนจนถึงจุดสูงสุดของชั้นที่หก ช่วงเวลานี้เป็นช่วงที่อันตรายมาก จิตมารจะมาหาเขาและทำให้เขาสูญเสียตัวตน ฉันโกรธมาก”
พูดจบก็ฟาดหน้าหลัวโหวอย่างแรงอีกครั้ง
จากนั้นหลานหลานก็พูดว่า “เร็ว เสี่ยวกั๋วจื่อ เอายาปลุกสติจากห้วงอวกาศของเธอมาสักหน่อย ให้หลัวโหวกิน จำไว้ว่าต้องเอาน้ำมาด้วยนะ”
เสี่ยวกั๋วจื่อหยิบยามาสองสามเม็ด ขนาดเท่าลูกลำไย
“หลานหลาน” ก็คือซิงเฉินนั่นเอง
ซิงเฉินพูดกับหลัวโหวที่ยังงงๆ ว่า “เรียบร้อย เสี่ยวโห่วจื่อ ฉันจะให้ของอร่อย อร่อยมากนะ กินเลย นี่คือน้ำแร่คุณภาพสูงจากดาวน้ำพุที่เธอชอบที่สุด”
หลัวโหวในสภาพงงๆ ก็หยิบมากิน กลืนยาปลุกสติหลายเม็ดลงไป แล้วดื่มน้ำแร่เต็มปากเพื่อกลืนยา
ไม่นาน รู้สึกถึงความเย็นราวกับน้ำอมฤตไหลลงมาจากยอดศีรษะ ทำให้สติกลับมาอย่างสมบูรณ์
หลังจากนั้นก็พบว่าส่วนล่างเย็นวาบ ทันใดนั้นทุกคนก็ร้องโวยวาย และปิดบังส่วนล่างของตน แล้วตะโกนว่า “ใครทำแบบนี้ล่ะ ถอดเสื้อผ้าฉันจนหมดเลย น้องเล็ก รีบๆ เอาเสื้อผ้ามาให้ฉันเดี๋ยวนี้”
ซิงเฉินถอนหายใจยาว แล้วกล่าวว่า “โชคดีที่มียาชำระจิตนี้ มิฉะนั้นไม่รู้ว่าจะฟื้นสติได้เมื่อไหร่ ไม่คิดเลยว่าจิตมารจะมาหาเธอในรูปแบบนี้ บางทีอาจเป็นเพราะเธอมีกามารมณ์มากเกินไป จิตมารจึงฉวยโอกาสเข้ามา”
หลัวโหวขณ
