บทที่ 256 เรียกฉันว่าแม่
เมื่อหลัวโหวสงสัยและเดินไปที่วิหารจิต ซิงเฉินพูดว่า “เสี่ยวกั๋วจื่อกลับไปคฤหาสน์กันเถอะ เราจะไปหาจ้าวหรั่วหลาน ฉันอยากเปลี่ยนเป็นจ้าวหรั่วหลานตอนอายุ 18 ปี ฉันคิดถึงเจ้านายคนก่อนของฉัน และคิดถึงจ้าวหรั่วหลานในยุคสมัยนั้นด้วย เราไปที่ห้องของเธอ แล้วหาเส้นผมของเธอสักเส้นก็พอ”
ลั่วซินยังคงอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ของหลัวโหว แต่ไม่ได้อยู่ในบ้านพักของหลัวโหว จ้าวหรั่วหลานสาวน้อยคนนี้ก็ต้องอยู่เป็นเพื่อนลั่วซินด้วย แม้ว่าสาวน้อยทั้งสองคนนี้จะไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันอีกต่อไป
ไม่กี่นาทีต่อมา ซิงเฉินและเสี่ยวกั๋วจื่อก็กลับมา ซิงเฉินพูดว่า “อืม งั้นก็แบบนี้แหละ เพื่อไม่ให้เสี่ยวโห่วจื่อเอาเปรียบจ้าวหรั่วหลานวัย 18 ปี คุณก็สร้างผู้ชายคนหนึ่งด้วย ใช้รูปลักษณ์ของเสี่ยวโห่วจื่อตอนอายุ 24 ปีเลย”
แล้วเสี่ยวกั๋วจื่อก็พ่นร่างกายเปลือยสองร่างออกมาอย่างรวดเร็ว ฝ่ายชายมีรูปร่างสมส่วนและแข็งแรง ส่วนฝ่ายหญิงมีเส้นสายโค้งเว้าสวยงาม ซิงเฉินรีบพูดว่า “ทำไมไม่ให้พวกเขาใส่เสื้อผ้าล่ะ”
สักครู่เสี่ยวกั๋วจื่อก็นำเสื้อผ้ามาให้และช่วยทั้งสองคนสวมใส่
ร่างกายของคนทั้งสองนี้แน่นอนว่าเกิดจากการแปลงพลังงาน ใช้ผลึกพลังงานของหลัวโหวไปไม่น้อย แต่เมื่อเทียบกับทรัพย์สินที่หลัวโหวมีอยู่ตอนนี้ก็ถือว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยที่ไม่ต้องคำนึงถึง
คนทั้งสองนี้เป็นเหมือนการโคลนนิ่งในรูปแบบหนึ่ง แต่สามารถ “แปลงร่าง” สำเร็จ
