ขณะที่เขากำลังลงมา สาวๆ หลายคนก็เห็นเขาเช่นกัน หลัวโหวลงมาข้างๆ คุณหนูถัง แล้วพูดว่า “บอกฉันหน่อยสิว่าเนื้อมังกรอร่อยไหม”
หลังอาหารเช้า จูเก๋อเซวียนนำเอากระดูกมังกรออกมาให้หลัวโหว ดูหลัวโหว ตรวจดูอย่างพินิจ พลางลูบคลำกระดูกเหล่านั้น แล้วกล่าวว่า “ในดาวเวทมนตร์ พวกมันน่าจะเป็นวัสดุเวทมนตร์ทั้งหมดเลยนะ”
จูเก๋อเซวียนกล่าวว่า “เอามาใช้เป็นอาวุธก็ไม่เลวนัก”
ทันใดนั้น หลัวโหวก็สังเกตเห็นว่า “กระดูกมังกร” นั้นมีบางส่วนที่สำคัญหายไป อย่างแรกคือเขี้ยวมังกร อย่างที่สองคือเขาของมัน และอย่างที่สามคือกระดูกสันหลังส่วนหาง
พอถามจึงได้รู้ว่า พวกเขาแบ่งกันไปแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น เขาของมังกรที่ดีที่สุดหนึ่งคู่ตกเป็นของคุณหนูถัง เด็กสาวคนนี้ไม่ยอมรับฟังเหตุผลกับใคร แม้แต่โจวรุ่ยเสวียที่อายุน้อยกว่าเธอก็ยังต้องยอม
กระดูกสันหลังส่วนหางถูกโจวรุ่ยเสวียนำไป เธอกะจะเอามาทำ “แส้มังกรทอง”
ส่วนเขี้ยวมังกร ทุกคนได้ส่วนแบ่งกันไป
นี่มันมังกรยาว 120 เมตรนะ เขี้ยแต่ละอันของมันก็ใหญ่เท่ากับดาบเล่มหนึ่งเลย
ในยุคแห่งอาวุธโบราณของโลกใบนี้ ดาบที่ทำจากเขี้ยวมังกรถือเป็นของล้ำค่าอย่างยิ่ง
