บทที่ 239 ผลึกพลังงาน
หลัวโหวรู้ว่าทำไมถึงไปยังวิหารจิตวิญญาณได้ตั้งแต่ชั้นหก เขารู้สึกราวกับว่าตนเองก็เปิด “ดวงตาสวรรค์” เช่นกัน เมื่อหลับตาลง เขาก็สามารถมองเห็นสิ่งต่าง ๆ ในระยะ 500 เมตรโดยรอบได้ แต่เขารู้ว่าดวงตาสวรรค์ของเขาต่างจากของซาลวา ดวงตาสวรรค์ของซาลวาเป็นการ “ทิ้งร่าง” ออกจากร่างกาย ซึ่งร่างนี้สามารถใหญ่หรือเล็กก็ได้ หากใหญ่ก็สามารถมองเห็นภูเขาพระสุเมรุได้ หากเล็กก็สามารถมองเห็นเม็ดทรายได้
ส่วน “ดวงตาสวรรค์” ของเขาเป็นการ “สแกนพลังจิต”
แต่หลัวโหวก็พบว่าการสแกนนี้ยังไม่สามารถมองทะลุยานอวกาศ อาคารหรือเกราะป้องกันพลังงานที่ถูกปิดกั้นโดยอารยธรรมขั้นสูงได้
หลัวโหวติดต่อกับท่านเฮยเป็นอันดับแรกหลังจากขึ้นยานอวกาศ เขาขอบคุณท่านเฮยสำหรับยารักษาโรค จากนั้นก็มอบ “หนังสือ” เล่มหนึ่งให้ ซึ่งแน่นอนว่ามันคือ “เต๋าเต็กเก็ง”
ในตอนนี้ หลัวโหวเป็นพ่อค้าหัวใส เขากำลังโลภมากในผลึกพลังงานอย่างน้อยสองหมื่นล้านล้านหยวนของท่านเฮย หรืออาจจะมากกว่านั้น เพราะในวันนั้นแม้ท่านเฮยจะบอกว่าเป็นพันเท่า แต่พันเท่านี้ อาจจะเป็นหนึ่งพันเท่า หรือมากที่สุดก็แปดพันเท่า แน่นอน หากเป็นเก้าพันเท่า คนทั่วไปก็คงพูดว่าหมื่นเท่าไปแล้ว
หลังจากที่หลัวโหว มอบหนังสือให้กับท่านเฮย เขาก็ให้ยานอวกาศบินวนไปมา แต่ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ท่านเฮยก็ติดต่อกลับมา
ทันใดนั้นหลัวโหวก็รู้สึกขึ้นมาได้ จึงพูดกับซิงเฉินในใจว่า “ท่านเล่าจื๊อ อ
