าแม้แต่น้อย
“เสี่ยวโห่วจื่อ ต้นไม้ในเมืองศักดิ์สิทธิ์ก็เติบโตแบบนี้แหละ” ซิงเฉินอุทานในเวลานี้
โจวรุ่ยเสวียช่วยหลัวโหวจับสุนัขมาหลายตัว บางตัวก็แก่ บางตัวก็ผอม บางตัวก็บาดเจ็บสาหัส และบางตัวก็ยังเด็กมาก
ที่สวนหลังบ้านโจวรุ่ยเสวียมองพี่ชายของเธอทำการทดลอง ครั้งแรกเป็นสุนัขแก่ถูกหยด “น้ำ” ที่ดู “สวยงาม” ลงไป หยดหนึ่ง เห็นเพียงสุนัขตัวนั้น “ดื่ม” น้ำหยดนี้เข้าไป ครู่หนึ่งก็เอียงคอลง นอนราบกับพื้นทันที และ “เป็นลม” ไป จากนั้นก็เห็นสุนัขตัวนั้นชักอย่างต่อเนื่องบนพื้น ครู่หนึ่งก็ได้กลิ่นเหม็น สุนัข “กลั้นปัสสาวะไม่อยู่” และขนสีเหลืองบนตัวก็ซึม “เหงื่อ” ออกมา เหงื่อเหล่านั้นมีกลิ่นเหม็นมาก
สักพักพวกผอม พวกบาดเจ็บหนัก และพวกเด็กๆ ต่างก็หลับไปกับพื้นหลังจากได้ “ดื่ม” “หยดน้ำ” นั้น
ตอนนี้เธอเห็นพี่ชายยิ้มให้เธอแล้วพูดว่า “เอาล่ะ ดูเหมือนจะได้ผลนะ เกลี่ไม่ได้โม้ ถึงเทคโนโลยีการฟื้นฟูร่างกายของอารยธรรมขั้นสูงจะแข็งแกร่งกว่า แต่มันก็ยากที่จะเติมเต็มพลังชีวิต ในขณะที่น้ำพุแห่งชีวิตนี้ แม้ว่าการฟื้นฟูร่างกายอาจไม่สามารถเทียบเท่ากับเทคโนโลยีของอารยธรรมขั้นสูงได้ แต่มันสามารถเติมเต็มพลังชีวิตได้ แต่ฉันก็ยังไม่รู้ว่าพลังชีวิตนี้แตกต่างจากพลังภายในอย่างไร”
โจวรุ่ยเสวียจึงจะคว้าขวดจากหลัวโหว หลัวโหวยิ้มแล้วส่งขวดให้เธอ เธอรับมาแล้วมองดู “ดื่มได้เหรอ”
“เกลี่บอกว่าดื่มได้ ก็น่าจะดื่มได้” หลัวโหวยิ้ม “รอ
