เทศนั้น ประเทศนี้ โดยมีการติดธงชาติของประเทศนั้นๆ และธงของสหพันธ์ไว้บนยานเป็นการชั่วคราว
เมื่อยานอวกาศขนาดใหญ่ 100 เมตร ร่อนลงจอด หลายคนต่างส่งเสียงเชียร์ เพราะบนยานลำนี้มีเพียงธงของสหพันธ์ติดอยู่ แสดงว่าภายในต้องเป็นหนึ่งในคณะกรรมการของสหพันธ์อย่างแน่นอน
แต่แล้วทุกคนก็ “ผิดหวัง” แต่แล้วก็ต้องร้องออกมาด้วยความตกใจ เพราะสิ่งที่ลงมาไม่ใช่คณะกรรมการคนใดคนหนึ่ง แต่เป็นกลุ่มคน กลุ่มคนที่สวมเสื้อผ้าลินินสีขาวและสวมผ้าคลุมหลากสีสัน
บางคนยังสะพายอาวุธเอาไว้อีกด้วย
คนที่ตาไวจำได้ในทันที
เหล่าผู้ฝึกตนจากนครศักดิ์สิทธิ์ พวกเขาคือ ศิษย์ของหลัวโหว
ทันใดนั้น เสียงเชียร์อย่างร้อนแรงก็ดังขึ้นจากทั้งในงาน นอกงานและจากผู้ชมทางบ้านที่ชมผ่านหน้าจอโทรทัศน์
หลัวโหวเป็นคนสุดท้ายที่ปรากฏตัว เขาอยู่ในชุดผ้าลินินสีขาว สวมผ้าคลุมหนังสีดำ และหวีผมทรงเท่
เหล่าหญิงสาวต่างกรีดร้อง
แขกผู้มีเกียรติหลายคนที่เพิ่งมาถึงต่างพากันยืนขึ้น ปรบมือต้อนรับกลุ่มคนเหล่านี้
“เท่มาก” เสียงของคนหนุ่มสาวหลายคนตะโกนขึ้น “เหมือนกับเจไดเลย”
ผู้หญิงสูงอายุบางคนยังกล่าวเสริมอีกว่า “สาวน้อยคนนั้นที่สวมเสื้อโค้ทก็ดูสง่างามมาก”
บนเวทีขนาดใหญ่ ณ สถานที่จัดงาน นักร้องเสียงโซปราโน นักร้องโอเปร่า นักร้องเพลงร็อค นักร้องเพลงคันทรี ระดับแนวหน้าของโลก ต่างมาร้องเพลง แต่ทุกคนล้วนร้องเพลงใหม่ ไม่มีใครร้องเพลงเก่า เพราะถ้าร้องคงไม่กล้าขึ้นเวทีนี้
