ง อย่าหึงเลยนะ ไปกันเถอะ ผมจะไปช่วยเพิ่มพลังงานให้ยานของพวกคุณ ครั้งที่แล้วผมเคยบอกพวกคุณไปแล้ว”
“รุ่งอรุณแห่งสหพันธ์” ถูกส่งออกไป คณะกรรมการทุกคนที่ได้ฟังต่างรู้สึกซาบซึ้งจนบรรยายไม่ถูก ทุกคนบอกว่าตัวเองรู้สึกมีพลังบางอย่างก้องอยู่ในอก ทำให้นึกถึงภาพที่สวยงามและสร้างสรรค์ทันที
ดังนั้นก่อนถึงกำหนดส่งผลงาน มีกรรมการคนหนึ่งเสนอให้ส่งบทเพลงที่ดีที่สุดไม่กี่บทไปที่สถานีโทรทัศน์ ให้ประชาชนเป็นผู้ตัดสิน
เมื่อบทเพลงนี้ถูกเผยแพร่ออกไป ประชาชนจำนวนมากก็พูดทันทีว่า “ยอดเยี่ยมมาก ฉันเห็นภาพสหพันธ์ใหม่ที่สวยงามในยามเช้าแล้ว”
นักดนตรีบางคนถึงกับพยายามสืบหาผ่านช่องทางต่างๆ ว่าซิงเฉินผู้ประพันธ์เพลงนี้เป็นใครกันแน่
วันนี้หลัวโหวเกิดอยากทำอะไรแปลกๆ ขึ้นมา จึงชวนเถียนจิ้งทั้งสองคน “พลิกร่าง” เปลี่ยนโฉมใหม่ ตัดสินใจออกไปเที่ยวเล่น
ขี่จักรยานไปตามถนนในเมืองจินหนิง ส่วนเถียนจิ้งนั้น เป็นสาวน้อยน่ารักนั่งอยู่ด้านหลัง มือน้อยๆ โอบเอวหลัวโหวเบาๆ
ทั้งสองมาถึงหน้าโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง หลัวโหวพูดว่า “เกิดอะไรขึ้น ทำไมในโรงเรียนไม่มีคนเลย วันนี้ไม่ใช่วันหยุดสุดสัปดาห์นี่นา”
เถียนจิ้งพูดอย่างรู้สึกเห็นใจว่า “อย่าว่าแต่นักเรียนไม่มีสมาธิเรียนเลย แม้แต่ครูก็ไม่มีสมาธิสอนเหมือนกัน และหลังจากสหพันธ์ก่อตั้งแล้ว ทุกคนจะมีเครื่องเรียนรู้คนละเครื่อง สิ่งที่โรงเรียนจะสอนนักเรียนได้ก็น้อยมาก ตอนนั้นโรงเรียนก็จะกลายเป็
