ต่ป้อมปราการนั้นมี Dalki ที่มีหนามแหลมสองสามอัน เขานึกภาพไม่ออกว่าใครที่แข็งแรงพอและจำไม่ได้ว่าสามารถทำสิ่งนี้ได้
พวกเขากำลังติดตามดูมนุษย์ที่พวกเขาคิดว่าเป็นปัญหา และพวกเขาไม่ได้อยู่ในพื้นที่ในขณะนั้น
ทันใดนั้น ในห้องมืดก็มีเสียงเปิดประตูให้แสงสีขาวส่องเข้ามา และเห็นร่างสองร่างเดินเข้ามา ร่างทั้งสองนี้ไม่เหมือนคนอื่นๆ ในห้อง พวกมันเล็กกว่ามากในแง่ของความสูงและความกว้าง และไม่มีลักษณะเหมือนมังกรเลย
พวกเขาดูเหมือนมนุษย์ คนที่ยืนอยู่ข้างหน้าตัวเล็กกว่าผู้ชายที่อยู่ด้านหลังเล็กน้อย และเขาเดินไปข้างหน้าไปยังโต๊ะที่คนอื่นๆ ย้ายไปด้านข้าง ทำให้เขาเข้าร่วมได้
เขาตัวหนึ่งมีท่าทางไม่พอใจ และอีกตัวของ Dalki ก็เช่นกัน เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ทุกคนที่ต้อนรับบุคคลนี้
“ฉันได้ยินพวกนายมาจากข้างนอก” ชายคนนั้นกล่าวว่า
“แอบฟังเหมือนเดิม…” เขาหนึ่งพึมพำ
“ชัดเจนว่าคุณมีสองทางเลือก และมันจะเป็นการดีที่สุดถ้าเราทำตอนนี้ เรารู้ตำแหน่งของสัตว์อสูรระดับปีศาจที่จำเป็นสำหรับคนของคุณแล้ว อีกทางหนึ่งเราเดาได้เท่านั้น คำถามคืออันไหนลำบากกว่ากัน” .” ชายคนนั้นกล่าวว่า
“คุณเป็นคนบอกเราเองไม่ใช่หรือว่าควรรอก่อนที่จะพยายามโจมตีอีกฝ่ายหนึ่งก่อนดีที่สุด?” เกรแฮมถาม
“ใช่ เมื่อก่อน” ชายคนนั้นพูดด้วยรอยยิ้มราวกับว่าเขาคาดหวังคำถามนั้นไว้ “สถานการณ์ปัจจุบันมีการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง ความสัมพันธ์ระหว่างแวมไพร์และมนุษย์นั้นอ่อนแอท
