คูโบ้ได้ยินเสียงหนึ่งแต่เขาไม่รู้ว่ามันมาจากไหน จนกระทั่งในที่สุดเขาก็ได้ยินเสียงคนเคาะเท้า เมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาก็มองลงมาและเห็นเด็กหนุ่มผมบลอนด์ตัวเล็กๆ
“คุณดูเหมือนวัยรุ่นแต่มีร่างกายเป็น…เหมือน…” คูโบะตัดสินใจไม่ได้ เด็กชายเหมือนเด็กวัยหัดเดิน แต่มีสัดส่วนเท่ากับมนุษย์ขนาดปกติ
“ทำไมเด็กถึงเรียกเด็กอีกคนว่าลูกศิษย์ของเขา” คูโบะหัวเราะคิกคักในขณะที่เขาเริ่มหมุนหอกไปรอบๆ ด้วยความเร็วสูง เขาหมุนหอกเหนือหัว โยนขึ้นไปในอากาศแล้วจับมัน วางไว้ข้างตัวเขา ขณะที่ส่งเสียงแปลก ๆ ที่นักศิลปะการต่อสู้จะทำในหนังเก่าเหล่านั้น
เสียงปรบมือจากเด็กๆ เมื่อเห็นสิ่งนี้
“โว้ว ฉันคิดว่าเขาอาจจะเก่งพอๆ กับเจอร์รี่ที่มีอาวุธ” หนึ่งในนั้นกล่าวว่า
“ไม่ พวกนี้ดีขึ้นนิดหน่อย เจอร์รี่ก็ดีแต่ไม่ได้ดีขนาดนั้น”
“คุณกำลังพูดเรื่องอะไร ยื่นหอกให้ฉัน แล้วฉันก็จะทำแบบเดียวกันเดี๋ยวนี้!” เด็กอีกคนตะโกนด้วยความโกรธ
‘เด็กพวกนี้เป็นอะไร ฉันมาที่นี่เพื่อโจมตีพวกเขา และพวกเขาทั้งหมดก็ใจเย็น พวกเขาไม่รู้ว่าพวกเขาอยู่ในสถานการณ์ขนาดไหน’ คูโบ้คิด
มันทำให้เขารู้สึกไม่สบาย นี่ไม่ใช่ความสุขที่เขาต้องการ เขาต้องการให้ทุกคนหวาดกลัว ร้องไห้ด้วยความกลัว และร้องขอชีวิต
“เจ้าบ้า!” คูโบ้กรีดร้องขณะที่เขาแทงดาบของเขาอย่างรวดเร็วไปทางนักเรียนคนหนึ่งที่อยู่ใกล้ที่สุด การโจมตีเร็วเกินไปสำหรับนักเรียนที่จะตอบสนอง เมื่อผ่านหน้านักเรียนไป ห
