้งหมด พวกเขากำลังปรับปรุงอย่างรวดเร็ว และดูเหมือนว่าพวกเขาจะไปถึงระดับที่สามในไม่ช้า
แน่นอนว่าตอนนี้พวกมันใหญ่พอที่จะได้รับการพิจารณาให้เป็นที่พักพิงชั้นสอง สิ่งเดียวที่ทำให้พวกเขาผิดหวังคืออุปกรณ์และเทคโนโลยีปัจจุบันที่ใช้ในที่พักพิง พวกเขาเหลือแต่อุปกรณ์เก่าๆ หรือสิ่งที่พวกเขาสามารถทำได้ตั้งแต่เริ่มต้น โดยไม่ได้เปิดออกไปยังดาวเคราะห์ดวงอื่น พวกมันไม่สามารถแลกเปลี่ยนกับที่พักอาศัยอื่นได้
อย่างไรก็ตาม รูบี้ไม่ได้ทำเช่นนี้ จนกว่าเธอจะปรึกษากับบุคคลใดบุคคลหนึ่ง เมื่อหันหลังกลับ เธอเดินไปที่อาคารขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นบนชานชาลาที่เธอยืนอยู่ มันเป็นอาคารเดียวบนชานชาลาและอาบแดดอยู่เป็นร่างสูงยืนอยู่ตรงหน้ามัน
“อาเธอร์ คุณจะกลับเมื่อไหร่” รูบี้พูดขณะที่เธอมองดูร่างนั้นและเริ่มปัดนิ้วไปตามร่างกายของมัน ร่างนั้นดูเหมือนคนจริงๆ รู้สึกเหมือนเป็นคนหนึ่ง แต่เธอรู้ว่าไม่ใช่เขา
ก่อนที่อาเธอร์จะจากไป ไม่ต้องการปล่อยให้พวกเขาไม่มีที่พึ่ง เธอได้เห็นเขาสร้างตัวตนขึ้นมาใหม่จากเงามืด เห็นได้ชัดว่าหากมีสัตว์ร้ายที่พวกเขาไม่สามารถรับมือได้ เงาของตัวเขาเองก็จะจัดการกับมัน และถ้าเงาคัดลอกไม่สามารถทำได้ เขาก็จะสามารถเดินทางไปได้เมื่อเขาต้องการ
“ฉันอยากให้คุณอยู่ที่นี่.” เธอพูดกับตัวเองพลางมองลงไปที่พื้น
“ข้าอยู่นี่แล้ว” เสียงหนึ่งพูดขึ้นเมื่อเงาดูเหมือนจะออกจากร่างไป และอาเธอร์ก็ล้มลงกับพื้นด้วยเหงื่อ
รูบี้หน
