ลุ่ม มีหมอผมสีดำขี้อายอยู่ กลัวเธอหลับตาและกำลังจะตะโกน
แอนดี้กระโดดไปข้างหน้าเธอ ถือโล่ของเขาขึ้นและพร้อม
“อย่ากรี๊ด!” แอนดี้กล่าว “ถ้ามีเพียงหนึ่งเราอาจจะสามารถจัดการกับมันได้”
หลังจากพูดคำนั้นได้ไม่นาน Dalki ก็เหวี่ยงแขนและโล่ก็พังทลายลงกับพื้น มันถูกผ่าครึ่ง ความหวังของเขาที่จะรอดพ้นจากสถานการณ์นี้โดยที่ยังมีชีวิตก็สูญสิ้นไปในทันใด
“ตายแล้ว..เราตายกันหมด” แอนดี้พูดพร้อมกับตัวสั่นและเหงื่อออกอย่างประหม่า ไพค์และปิรยะไม่กล้าแม้แต่จะกระโดดเข้าไปเหมือนที่แอนดี้เพิ่งทำ และตัวแข็งทื่อด้วยความกลัว
“น่าเบื่อ ฉันคิดว่าอย่างน้อยคุณน่าจะให้ความบันเทิงบ้าง” Dalki พูดพลางยกมือขึ้นเพื่อโจมตีทั้งคู่อีกครั้ง
ด้วยมือของมันที่แกว่งไปมาและกรงเล็บที่แข็งแรงของมันควรจะจบลงแล้วสำหรับพวกเขา แต่พวกเขาสามารถเห็นผมสีบลอนด์ยาวของอาเธอร์ต่อหน้าพวกเขา มันเริ่มเปลี่ยนไปและกลายเป็นสีดำต่อหน้าต่อตาพวกเขา
“ฉันฝันไปหรือเปล่า” แอนดี้พูดพลางคุกเข่าทั้งน้ำตา
อาเธอร์ใช้มือข้างเดียวจับที่ข้อมือของ Dalki หลังจากหยุดการโจมตี
“ฉันชอบคนพวกนี้จัง ปล่อยพวกเขาไปคนเดียวได้ไหม” อาเธอร์กล่าว