ฟกช้ำตามร่างกายและรอยบนใบหน้า
“พวกแกจะเข้าใจเมื่อไหร่ว่าที่พักพิงนี้ไม่ใช่ของพวกแกอีกต่อไปแล้ว!” โรนี่ตะโกน
คนอื่นๆ เห็นเหตุการณ์นี้ แต่ก็แค่เดินผ่านไปและหยิบอาหารของพวกเขาต่อไป
“สิ่งเดียวที่พวกแกตอบสนองคือความเจ็บปวดทางกาย!” โทนี่ตะโกน พร้อมกับชกท้องชายร่างใหญ่คนหนึ่ง ทำให้เขาล้มลงกับพื้น
“นายกำลังทำอะไร!” เลย์ลากล่าว พร้อมกับรีบเข้าไป “นายจะทำกับพวกเขาแบบนี้ไม่ได้ พวกเขาไม่ใช่สมาชิกของเพียว ดังนั้นแน่นอนว่ามันต้องใช้เวลาสักพักกว่าพวกเขาจะปรับตัวเข้ากับวิธีการของเราได้” เลย์ลาบ่น
โทนี่หันไปมองว่าใครกันแน่ที่กำลังบ่นเขาอยู่
“เงียบไปเลย เอเจนท์ร้อย ฉันเตือนนายว่าฉันคือเอเจนท์หกสิบสี่ ดังนั้นฉันมีตำแหน่งสูงกว่านาย”
“แน่นอนว่านายจะต้องใช้ไพ่ตำแหน่งเอเจนท์กับฉัน” เลย์ลาตอบ “เราเป็นองค์กรที่ต่อต้านการเลือกปฏิบัติ แม้ว่าฉันจะมีตำแหน่งต่ำกว่านาย ฉันก็มีสิทธิ์ที่จะพูดและแสดงความคิดเห็นเมื่อฉันคิดว่าสิ่งที่นายกำลังทำนั้นผิด”
โทนี่เริ่มเดินตรงไปที่เด็กสาวทั้งสองคนและหยิบมีดสั้นสองเล่มออกมา ซึ่งมีด้ามจับเป็นวงกลมที่ปลายซึ่งเขาสามารถหมุนใบมีดได้
“นายพูดถูก นายสามารถแสดงความคิดเห็นได้ อย่างไรก็ตาม เราก็สามารถมีความขัดแย้งได้ตามที่เราเห็นสมควร และจะมีใครสนใจไหมถ้าเอเจนท์ตำแหน่งต่ำอย่างนายจะตาย?” โรนี่กล่าว พร้อมกับขว้างมีดสั้นเล็กๆ ทั้งสองเล่มออกไป
เลย์ลากำลังสงสัยว่าเธอควรทำอย่างไร แต่ก่อนที่เธ
