“นี่คือที่สุดท้ายแล้ว” บอนนี่กล่าวขณะที่เธอควบคุมยานอวกาศอย่างระมัดระวังและเริ่มลดระดับลง“ขอบคุณสวรรค์” วอยด์ตอบขณะที่เขาเริ่มเตรียมอุปกรณ์จากกระเป๋าเล็กๆ ที่คาดไว้รอบเอวเขาหยิบอุปกรณ์สี่เหลี่ยมแบนๆ ที่ไม่ใหญ่ไปกว่าหนังสือออกมา จากนั้นก็วางเลนส์กล้องทรงกลมไว้ด้านหน้า“การเดินทางไปทุกที่นี่มันเข้มข้นจริงๆ เราโชคดีที่ทุกคนใจดีกับเรามาตลอด”“เราเป็นนักข่าว นั่นคืองานของเรา” บอนนี่ตอบ“พวกเขารู้ว่าคนอย่างเราจำเป็นต้องมี นอกจากนี้เราแทบจะเป็นกลุ่มเดียวด้วยซ้ำ คุณไม่รู้สึกถึงหน้าที่บ้างเหรอ?”วอยด์ถอนหายใจอย่างยอมแพ้เมื่อเขารู้ว่าเธอพูดถูกทั้งสองคนเคยอยู่ในสถานการณ์ความเป็นความตายด้วยกันนับครั้งไม่ถ้วนในฐานะนักข่าวสงคราม และครั้งนี้ก็ไม่ต่างกันเขารู้ดีถึงงานที่เขาเลือกทำบอนนี่เป็นนักข่าวที่มีชื่อเสียงซึ่งให้ข้อมูลที่น่าเชื่อถือแก่พลเรือนอย่างต่อเนื่อง และอัปเดตข่าวสารให้ผู้คนที่อาศัยอยู่ในศูนย์พักพิงทั่วทุกแห่งแต่มันเป็นงานที่เธอทำคนเดียวไม่ได้นักข่าวหน้าใหม่หลายคนพึ่งพาอุปกรณ์อย่างโดรนและอื่นๆ แต่เธอชอบทำข่าวแบบเก่าๆ ด้วยช่างกล้องคู่ใจ และนั่นก็คือวอยด์เธอเป็นคนสวยมากในฐานะนักข่าวเธอมีผมสีน้ำตาลตรงสลวยพร้อมหน้าม้าที่ยาวลงมาถึงคิ้วและไม่เลยไปกว่านั้นเธอดูเหมือนนักร้องเพลงป๊อปและยังมีบุคลิกแบบดีว่าอีกด้วยสีหน้าของเธอสามารถเปลี่ยนได้ตามต้องการเมื่ออยู่หน้ากล้องในเวลาที่สำคัญ เธอจะมีสีหน้าที่เห
