วีวิลมองขึ้นไปที่ซิลอย่างไม่อยากเชื่อ สิ่งที่ทำให้เขาเจ็บปวดมาตลอดเวลานี้กำลังลอยอยู่ตรงนั้นข้างนอก ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นเข้ามา ความเจ็บปวดเล็กๆ ที่ทรมานในท้องของเขาหายไปแล้ว เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าครั้งสุดท้ายที่เขารู้สึกแบบนี้คือเมื่อไหร่
น้ำตาแห่งความโกรธพลันเปลี่ยนเป็นน้ำตาแห่งความยินดี คำแรกที่หลุดออกจากปากของเขาไม่ใช่คำว่า ‘ทำได้ไง’ ‘อะไร’ หรือ ‘ทำไม’ แต่กลับเป็น…
“ขอบคุณ ขอบคุณ…” วีวิลพูด พลางสะอื้นหนักกว่าเดิมอย่างควบคุมไม่ได้
“เดี๋ยว!” ฮานะตะโกนเสียงดังจนควินน์คิดว่าแก้วหูจะแตก “คุณถอนพิษได้ แต่ทำได้ยังไง? พอลเป็นผู้ใช้ความสามารถพิษระดับแปด แม้ว่าคุณจะลอกเลียนความสามารถได้ แต่มันก็น่าจะใช้เวลาเรียนรู้เรื่องแบบนั้นไม่ใช่เหรอ?”
‘อาจจะสำหรับคนธรรมดา แต่ไม่ใช่สำหรับเบลด’ ควินน์คิดในใจ
“ตอนที่แมนทิสถอนมันออกจากตัวฉัน ฉันแค่รู้สึกว่าเขาทำอะไร แล้วก็ลองลอกเลียนแบบ มันง่ายกว่าที่คิดเยอะ” ซิลพูดพร้อมยิ้ม
ตอนนี้ควินน์รู้สึกโล่งใจแล้ว ดูเหมือนว่าในที่สุดพวกเขาก็มีวิธีถอนพิษออกจากเพื่อนๆ ของเขาได้แล้ว เมื่อซิลเพิ่งลอกเลียนความสามารถมา พวกเขาก็จะมีเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงในการถอนพิษ ซึ่งเป็นเวลาที่เหลือเฟือ
ควินน์เดินออกไป เตรียมตัวกลับฐาน และซิลก็เริ่มเดินตาม
“เดี๋ยว ได้โปรด!” ฮานะตะโกน “ช่วยพวกเราด้วย คุณต้องช่วยพวกเรา และฉันไม่ได้พูดถึงแค่ตัวฉัน แต่หมายถึงทั้งแฟกชันเลย พวกเราทุกคนติดพ
