ผ่านไปสองสามชั่วโมง ควินน์และซิลยังคงนั่งอยู่ที่เดิม พวกเขาไม่ได้ขยับไปไหนเลย ในระหว่างนั้น ควินน์ก็รับฟังทุกสิ่งที่ซิลพูด บางทีอาจเป็นเพราะไม่มีใครให้เขาคุยด้วยในหัวอีกต่อไปแล้ว หรือไม่เขาก็แค่ต้องการระบายอารมณ์ที่อัดอั้นอยู่ข้างในออกมาทั้งหมด
ซิลเล่าทุกอย่างให้ควินน์ฟัง ชีวิตของเขาตอนเติบโตมาเป็นอย่างไร เขาได้รู้จักบอร์เดนและราเทนได้อย่างไร และทำไมพวกเขาถึงอยู่ในความคิดของเขา เขายังอธิบายถึงวิธีการทำงานของความสามารถของพวกเขา และวิธีที่พวกเขาสละชีวิตเพื่อช่วยทุกคน
“บอร์เดนกับราเทนสินะ ทั้งสองคนจนถึงที่สุดก็ยังคงดูแลทุกคนอยู่” ควินน์กล่าว
“ผมรู้ครับ ผมแค่อยากให้พวกเขากลับมา ผมทำคนเดียวไม่ได้” ซิลพูด
ควินน์ลุกขึ้นยืนและยืดเส้นยืดสายอย่างรวดเร็ว เพราะรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะหลับไป
“ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นมากนัก เราจะยอมแพ้ไม่ได้จนกว่าเราจะรู้แน่ชัดว่าไม่มีโอกาสที่จะพาพวกเขากลับมาได้จริงๆ” ควินน์ตอบ “นายก็พูดเองไม่ใช่เหรอ? มีโอกาสถ้าเราเจอใครที่มีความสามารถแบบเดียวกัน พวกเขาอาจจะทำอะไรบางอย่างได้ บางทีพวกเขาอาจจะแค่หลับอยู่ในความคิดของนายและต้องการการปลุกสักหน่อย แต่ไม่มีประโยชน์ที่จะกังวลว่าพวกเขาจากไปแล้ว ถ้าเรายังไม่รู้แน่ชัดว่าพวกเขาจากไปแล้วจริงๆ
“ฉันรู้ว่ามันต้องใช้เวลาในการปรับตัว แต่ตอนนี้อย่างน้อยฉันกับนายก็ได้ทำความรู้จักกันดีขึ้นแล้ว โอ้ แล้วเรื่องปู่ของนายนะ ขออนุญาตพูดตร
