บทที่ 64 ราตรีนิรันดร์ สายลมมารแรก
นิมิตความทรงจำมอดดับลง
เมิ่งฝานลืมตาขึ้นช้า ๆ พลางฉุกคิดขึ้นมาว่า หากตัวเขาตกอยู่ในสถานะเดียวกับจางไป๋หยวน เขาจะเลือกเส้นทางใด? จะยอมสู้ตายถวายหัวไปพร้อมกับเป่ยหมิง หรือจะเลือกหนีเอาตัวรอดกลับสู่โลกมนุษย์เพื่อใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างอดสู?
แม้เหตุผลจะคอยตอกย้ำว่าจางไป๋หยวนมิได้ทำผิดหลักการ ทว่าความรู้สึกส่วนลึกกลับบอกเขาว่า การมีชีวิตอยู่โดยปล่อยให้สตรีที่รักเผชิญความตายเพียงลำพังนั้น มิต่างจากการดำรงอยู่ด้วยความอัปยศ
“หากเป็นข้า ข้าจะไม่ยอมให้โศกนาฏกรรมเช่นนี้บังเกิดขึ้นเป็นอันขาด!” แววตาของเมิ่งฝานทอประกายเด็ดเดี่ยว
ความผิดพลาดที่แท้จริงของจางไป๋หยวน หาใช่การตัดสินใจว่าจะอยู่หรือไป ทว่ามันคือการที่เขา ‘อ่อนแอ’ เกินไปต่างหาก! หากเขามีพลังอำนาจที่เหนือล้ำ สิ่งเลวร้ายเหล่านี้ย่อมมิล่วงพ้นจนกลายเป็นความสูญเสีย
จิตใจของเมิ่งฝานในยามนี้มั่นคงดุจศิลาแลง บทเรียนเดียวที่เขาได้รับจากความทรงจำนี้คือ… ต้องแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น! เพราะโลกใบนี้คือสังเวียนของผู้ชนะ ผู้อ่อนแอหากมิสิ้นชีพ ก็ต้องอยู่อย่างไร้ศักดิ์ศรี
“เฮ้อ…” เมิ่งฝานผ่อนลมหายใจยาว สลัดเรื่องราววุ่นวายออกไปจากหัว
