ากมายที่ต้องอัปเดตให้นายรู้เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่”
ด้วยความเป็นห่วงวอร์เดน และไม่ต้องการถูกขัดจังหวะขณะเดินไปทั่วเรือ ควินน์จึงสวมเสื้อคลุมเงาขณะเดินไปรอบๆ เรือ เขาเดินผ่านทุกคนที่ดูเหมือนจะสบายดีเมื่อมองแวบแรก และในที่สุดก็เข้าไปในห้องฝึก
มันเป็นอย่างที่เฟ็กซ์บอก วอร์เดนอยู่คนเดียวที่มุมห้อง
“ใครน่ะ? ไปให้พ้น!” ซิลร้องไห้
“นายสัมผัสฉันได้เสมอ” ควินน์พูดพลางถอดเสื้อคลุมเงาออก
เมื่อได้ยินเสียงของควินน์ ซิลก็หันกลับมา และเขาก็ร้องไห้ออกมาทันที
“ควินน์… ฉันขอโทษ มันเป็นวอร์เดนกับราเทน… พวกเขาไปแล้ว” ซิลเริ่มสะอื้นอย่างควบคุมไม่ได้
ตอนนี้ควินน์ตระหนักแล้วว่าเขาไม่ได้คุยกับวอร์เดน แต่เป็นคนอื่น ถึงกระนั้น เขาก็เป็นห่วงสิ่งที่พวกเขากำลังพูด ค่อยๆ ควินน์เดินเข้าไปหาเขา และเมื่อเขาไม่พูดอะไร เขาก็นั่งลงข้างๆ
“เมื่อนายพร้อม ทำไมไม่เล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้ฉันฟังล่ะ? เล่าเรื่องของนายกับวอร์เดน และราเทนให้ฉันฟัง” ควินน์พูด
กลับมาที่เกาะเบลด ฮิลสตันนั่งอยู่บนบัลลังก์ เคาะนิ้วไปมาที่ขมับของเขา เขาทำแบบนี้มาพักหนึ่งแล้ว และมันก็ทำให้ทุกคนในห้องรู้สึกประหม่า เมื่อไพ่และวิคกี้ได้รู้สถานการณ์ มันเลวร้ายกว่าที่พวกเขาจินตนาการไว้มาก
คนเดียวที่รอดชีวิตคือบร็อกและคนรับใช้ คนอื่นๆ บนเกาะถูกกวาดล้างไปหมด
“และ นายกำลังบอกฉันว่า นายไม่รู้เลยว่าใครช่วยวอร์เดนไว้ และพวกเขามาจากตระกูลไหน?” ฮิลสตันถาม
