“ไม่ต้องห่วงวอร์เดน เราจะพาแกออกไปเดี๋ยวนี้ คิดว่าแกงัดลูกกรงได้ไหม?” ควินน์ถามบอร์เดน
ทั้งสองคนยืนอยู่นอกห้องขัง แทนที่จะรีบเข้าไปช่วย บอร์เดนกลับยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่รู้ว่าทำไม แต่ความรู้สึกที่ได้รับจากพี่ชายมันแตกต่างออกไป
“ไปกันเถอะ เราควรออกไปตอนนี้เลยตอนที่ยังเป็นกลางดึกอยู่” แจ๊ซพูด “แบบนั้น พอไพ่กับวิ… เอ่อ หมายถึงพี่ชายกับน้องสาวตัวร้ายที่น่ารักของฉันลงมาที่นี่ เราก็จะได้นำหน้าไปก่อนที่พวกเขาจะสังเกตเห็น”
“ควินน์ นี่ไม่ใช่พี่ชายของฉัน ฉันรู้ว่าเขาดูเหมือนพี่ชายฉัน แต่ฉันบอกได้เลยว่าไม่ใช่เขา”
หัวใจของแจ๊ซเริ่มเต้นรัว ชายร่างเล็กคนนี้รู้ได้อย่างไรว่าเขาไม่ใช่วอร์เดน เขาเช็คกระจกบานหนึ่งก่อนออกมา เขาดูเหมือนวอร์เดนทุกประการในตอนนี้ แม้แต่ตัวเขาเองยังตกใจและคิดว่าแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่ใครจะมองทะลุการปลอมตัวนี้ได้
‘เจ้าตัวเล็กนี่ ฉันพลาดตรงไหนไปรึเปล่า แล้วเขาเรียกใครว่าพี่ชาย ฉันไม่เคยได้ยินว่าคนนี้เป็นส่วนหนึ่งของปราสาทเลย’
คำกล่าวหาของบอร์เดนทำให้ควินน์คิดอยู่ครู่หนึ่ง มันจริงที่วิธีที่ทั้งสองคนคุยกันก่อนหน้านี้ดูแตกต่างออกไป แต่แล้วความทรงจำที่ห่างไกลก็ผุดขึ้นในใจควินน์ ในอดีต ควินน์เคยพบกับอีกบุคลิกหนึ่งของวอร์เดน
บางทีบอร์เดนอาจจะเข้าถึงวอร์เดนมากจนมองว่าใครก็ตามที่ไม่ใช่วอร์เดนก็ไม่ใช่เขา แม้ว่าเขาจะต้องยอมรับว่าคนนี้ก็ไม่เหมือนบุคลิกอื่นที่เขาเคยเจออย่าง ‘ซิล’ เ
