“พวกเราคุยกันเรื่องนี้แล้วไม่ใช่เหรอ”
“ฉันไปไม่ได้ ฉันไปไม่ได้ถ้าไม่มีเด็กพวกนั้น” วอร์เดนพูด “ฉันรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับพวกเขา ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าต้องรู้ว่าพวกเขาจะต้องเจออะไรบ้าง ฉันจะไปที่ที่เรียกว่าหมู่บ้านและหาความสามารถจากที่นั่น แล้วหาทางพาพวกเขาออกไปจากที่นี่ พวกนายไปก่อนเลย ฉันสัญญาว่าจะตามไปไม่ไกล”
“ไม่!” โลแกนพูดทันที “นายทำคนเดียวไม่ได้ แล้วอะไรทำให้นายคิดว่าจะทำได้อีกครั้ง”
“เพราะคราวนี้เขาไม่ได้อยู่ที่นี่”
“ฉันก็อยากช่วยพวกเขาเหมือนกัน” ปีเตอร์พูด
“ปีเตอร์พูดถูก” โลแกนตอบ “ถ้านายอยากช่วยพวกเขา งั้นก็ช่วยกันเถอะ ฟังนะ ฉันจะกลับไปที่ปราสาท พวกเขาจะปล่อยฉันไปอยู่แล้ว ดังนั้นพวกเขาคงไม่ทำอะไรฉันสักพัก ปีเตอร์กลับไปที่วิหาร ส่วนวอร์เดนนายพยายามหาควินน์ให้เจอ
เมื่อนายเจอเขาแล้ว พวกเราค่อยวางแผนช่วยเด็กพวกนั้นและออกไปจากที่นี่ ไม่มีใครจะพยายามทำอะไรคนเดียวแล้วตาย”
เมื่อโลแกนพูด เขาดูกึ่งโกรธ เขาค่อนข้างมีอารมณ์ร่วม และเป็นสิ่งที่วอร์เดนไม่ค่อยเห็น
‘เกิดอะไรขึ้นกับเขาหรือเปล่า? ฉันว่ามีหลายอย่างเปลี่ยนไปตั้งแต่ฉันไม่อยู่’
แผนถูกกำหนดแล้ว วอร์เดนวิ่งเข้าไปในป่าเพื่อตามหาควินน์ ขณะเดียวกันปีเตอร์ก็มุ่งหน้ากลับไปทางวิหาร ปล่อยให้โลแกนไปแจ้งบร็อกว่าเขาเห็นทั้งสองคนไปกับแพมเมื่อเช้า
มันจะช่วยซื้อเวลาที่พวกเขาต้องการ ตอนนี้คำถามเดียวที่อยู่ในใจเขาคือ ควินน์อยู่ที่ไหน
“นายแน่ใจนะว่าเขา
