วันนี้เป็นวันที่วุ่นวายบนเกาะนี้ ไม่บ่อยนักที่จะมีแขกมาเยือน และดูเหมือนว่าจะมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากกว่าปกติสำหรับที่นี่ สำหรับบร็อก เขารู้สึกเหมือนอายุสั้นลงไปสิบปีจากจำนวนเรื่องที่เขาต้องจัดการในเวลาอันสั้น
ขณะนั่งอยู่ในห้องทำงาน เขาก็เอนหลังพิงเก้าอี้และเริ่มคิดถึงการเผชิญหน้าระหว่างแพมกับโลแกน
“เด็กคนนั้นฉลาดมาก อนาคตไปได้ไกลแน่ ไม่ว่าเขาจะเลือกอยู่ข้างใคร ฝ่ายนั้นจะต้องมีชื่อเสียงโด่งดัง”
แต่ในไม่ช้าเขาก็ต้องย้ายไปจัดการเรื่องอื่น เพราะเขาพยายามติดต่อดันแคนไม่หยุด แต่ไม่มีการตอบกลับจากเขาเลย
‘อย่าทำตัวงี่เง่าสิ ยังโกรธฉันอยู่เหรอที่ไม่เชื่อเรื่องเจ้าตัวเล็กนั่น? ตอบหน่อยสิ’ บร็อกคิด แต่ก็ยังคงไม่มีอะไร
เผื่อไว้ บร็อกตัดสินใจติดต่อคนที่ไปหมู่บ้าน แต่พวกเขาบอกว่าดันแคนออกไปตามหาเจ้าตัวเล็กตั้งแต่เช้าแล้วยังไม่กลับมาเลย
‘เกิดอะไรขึ้นกับเขาเหรอ เป็นไปไม่ได้น่า’ บร็อกคิด อาจจะเกิดขึ้นกับคนอื่นได้ แต่ไม่ใช่ดันแคน
ดันแคนเป็นหนึ่งในนักสู้ที่เก่งที่สุด นอกเหนือจากพวกที่ฝึกในปราสาท ถ้ามีใครเอาชนะเขาได้ เขาจะต้องรู้เรื่องแล้ว เว้นแต่ว่าเจ้าตัวเล็กนั่นจะมีอยู่จริง
เพิ่งจะผ่านไปแค่วันเดียว ยังไม่มีอะไรน่ากังวล มีหลายครั้งที่ดันแคนหายตัวไปนานกว่านี้และก็กลับมาอย่างปลอดภัยดี ถ้าเขารู้ว่าบร็อกเป็นห่วงเขาแค่ไหน ดันแคนคงจะดีใจที่ทำให้เจ้าคนแก่คนนี้ปวดหัวได้
กลับมาที่ห้อง โลแกนเพิ่งอ่านจดหมายเสร็
