โกน แกตายแน่” ปีเตอร์พูด คำพูดนั้นเย็นชามาก จนแจ๊ซรู้ว่าเขาพูดจริง
“เอาไงดีทีนี้?” ปีเตอร์พูดพร้อมส่ายหัว “สงสัยเราต้องลงมือวันนี้แล้ว โดยไม่มีควินน์”
“ฉันก็ตั้งใจไว้อยู่แล้ว” โลแกนตอบ “เห็นไหม วอร์เดนถูกขังไว้ใต้ปราสาท ถูกล่ามโซ่ไว้”
“ที่น่าแปลกใจและไม่น่าแปลกใจในเวลาเดียวกันคือ ไม่มีทหารยามอยู่ข้างล่างเลย ทุกคนบนเกาะนี้ไม่ชินกับการมีแขกมาเยือนเลย ความคิดที่ว่าจะมีใครมาที่นี่ไม่เคยเกิดขึ้นในหัวพวกเขาเลย”
“ไม่ใช่แค่นั้น” แจ๊ซเสริม “พวกเบลดส์แข็งแกร่งมาก ถ้าแกพยายามหนี พวกเขารู้ว่าจะจับแกได้”
ปีเตอร์หันไปจ้องเขาเหมือนจะบอกให้เงียบ แต่โลแกนบอกให้ใจเย็น ท้ายที่สุด ข้อมูลเล็กๆ น้อยๆ ที่พวกเขาได้จากแจ๊ซนั้นมีประโยชน์มากทีเดียว
“งั้นการช่วยวอร์เดนออกมาก็คงจะง่ายมาก แค่ลงไปข้างล่าง ทำลายโซ่ แล้วก็ออกจากที่นี่ไป” ปีเตอร์พูด
“ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากจะออกจากที่นี่แบบดีๆ ถ้าเราช่วยวอร์เดนออกมาแล้วกลับไปโดยไม่มีใครเห็น พอเราออกไปแล้วพวกเขาพบว่าวอร์เดนหนีไป พวกเขาอาจจะคิดว่าเขาหนีไปเอง แต่นั่นแหละ ก่อนที่เราจะถูกจับได้” โลแกนพูด พลางมองไปที่แจ๊ซ
“อย่าโทษฉันสิ” แจ๊ซพูด คิดว่าชีวิตตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตราย “แผนของพวกแกก็ใช้ไม่ได้อยู่ดี”
“วอร์เดนเป็นสมาชิกของปราสาท และเขาค่อนข้างสนิทกับวิคกี้กับไพ่ ใช่ พวกแกพูดถูกที่ไม่มีทหารยามอยู่ข้างล่าง แต่ว่าวิคกี้กับไพ่ไปที่นั่นเกือบทุกวันเพื่อคุยกับเขา”
“ถ้าพ
