ว เขาวางมือลงข้างเข่าและโน้มตัวไปข้างหน้า
“มันไม่น่ากลัวเหรอครับ?” โลแกนถาม
นี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอคาดหวัง แต่ด้วยความอยากรู้ว่าเขาจะพูดอะไร เธอก็ตั้งใจฟัง
“ความจริงที่ว่ามีใครบางคนอยู่เบื้องหลังเหมือนหุ่นเชิด ชักใยทุกอย่าง พวกเขาจัดการซ่อนพลังที่แข็งแกร่งขนาดนี้ไว้ได้ แต่ในวินาทีใดๆ พวกเขาก็สามารถเปลี่ยนสถานการณ์ของโลกปัจจุบันได้ คุณไม่รู้เลยว่าพวกเขาแข็งแกร่งหรืออ่อนแอแค่ไหน
“บางทีคุณอาจคิดว่าเบลดเป็นผู้ควบคุม แต่ในมุมมองของผม ข้อมูลคือราชา ตอนนี้กลุ่มหรือบุคคลนี้รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับพวกคุณ แต่พวกคุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพวกเขาเลย ถ้าเป็นผม ผมจะทำทุกวิถีทางเพื่อหาข้อมูลเกี่ยวกับพวกเขา”
เธอนั่งเงียบๆ และเอนหลัง พลางคิดถึงคำพูดของโลแกน ฮิลสตันเป็นคนดื้อรั้น และมันนานเกินไปแล้วตั้งแต่ที่เขาเจอคู่ต่อสู้ที่เขาเอาชนะไม่ได้ หรือแม้แต่คนที่ใกล้เคียงพอที่จะให้การต่อสู้ที่แท้จริงแก่เขา บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลที่เขาไม่เคยสนใจ
แต่ความกลัวที่โลแกนนำเสนอคือความกลัวเดียวกับที่แพมมีอยู่ลึกๆ
‘คนพวกนี้เหมือนถอดแบบกันมา’ บร็อกคิดขณะฟังอยู่ข้างๆ
“ถึงแม้ฉันจะเห็นด้วยกับคุณ” แพมพูดขึ้นมาทันที ทำลายความเงียบ “ทำไมฉันต้องมีคุณด้วยล่ะ?”
“ผมเจอข้อมูลเกี่ยวกับพวกคุณแล้วไม่ใช่เหรอครับ? และเชื่อเถอะว่ามีบางอย่างที่ผมรู้ซึ่งพวกคุณอาจจะไม่มีวันรู้ และผมก็มีผู้ต้องสงสัยอยู่แล้ว ให้ผมทำงานให้พวกคุณ หรือแก้ไขใหม่ ให้เราทำ
