เสียงคำรามอันดังของสัตว์อสูรทำให้แม้แต่ดันแคนซึ่งในที่สุดก็ลุกขึ้นยืนได้ถึงกับตกตะลึง
“เจ้าสัตว์อสูรบ้าเอ๊ย รอให้ข้าจับตัวแกได้ก่อนเถอะ!” เขาพูด พลางหันศีรษะไปรอบๆ เขามองเห็นสัตว์อสูรที่อุโมงค์ซึ่งเขาเพิ่งเข้ามา กำลังจ้องมองมาที่เขา มันหยุดชั่วครู่ และเขาไม่แน่ใจว่าคิดไปเองหรือไม่ แต่เขาสาบานได้ว่ามันยิ้มก่อนจะวิ่งหนีไป
“โฮกกกกกกก!” เสียงคำรามดังสนั่นอีกครั้งที่ทำให้ห้องสั่นสะเทือนอีกครั้ง เมื่อหันกลับไปดูว่าอะไรที่กำลังส่งเสียงนั้น เขาก็เห็นสัตว์อสูรสีดำตัวใหญ่ในที่สุด หัวของมันเชิดขึ้นไปในอากาศ และดวงตาทั้งหมดที่อยู่ด้านข้างศีรษะของมันก็เปิดออก เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว
ตอนที่เขาเข้ามาในห้อง เขามัวแต่จ้องมองชายร่างเล็กจนไม่ได้มองสิ่งที่อยู่เลยไปจากนั้น
‘สัตว์อสูรตัวนั้นดูแข็งแกร่ง ต้องอยู่ในระดับจักรพรรดิแน่ๆ ใช่ไหม? ดีแล้วที่ข้าเอาอุปกรณ์สัตว์อสูรมาด้วย’
สิ่งที่ฉลาดที่สุดคือการออกไปตอนนี้และอาจจะรออยู่ที่ทางเข้าถ้ำเพื่อให้ชายร่างเล็กออกไป แต่เขาจินตนาการว่าตัวเองอาจจะเผลอหลับไป หรือไม่ก็ชายร่างเล็กอาจจะผ่านเขาไปได้
แล้วภาพของทุกคนในหมู่บ้านที่หัวเราะเยาะเขาก็ผุดขึ้นมาในใจอีกครั้ง ในเมื่อเขามีชายร่างเล็กอยู่ตรงหน้า เขาจะไม่ปล่อยให้ไปไหน และดูเหมือนว่าเพื่อนของเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรแทน ไม่ใช่ว่าเขาจะมีความหวังกับเพื่อนคนนั้นมากนัก
‘บางทีข้าอาจจะฉวยตัวเขาแล้ววิ่งหนีไป
