ายรู้ไหมว่าไม่มีใครนอกจากคนรับใช้และตระกูลเบลดเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในปราสาท นายอยากเข้าไปทำอะไรที่นั่น? นายเกลียดการอยู่ในหมู่บ้านมากขนาดนั้นเลยเหรอ?”
นี่คือสิ่งที่ปีเตอร์กลัว ว่าแจ๊ซจะถามมากเกินไป
“ถ้านายอยากไปขนาดนั้นจริงๆ งั้นฉันจะไปกับนายด้วย” แจ๊ซพูดขึ้นมาทันที นี่อยู่นอกเหนือการคำนวณของปีเตอร์โดยสิ้นเชิง หมอนี่เป็นอะไรไปกันแน่?
“คนที่เหมาะที่สุดที่จะถามคือแพม ถ้าเรายังอยู่ที่หมู่บ้าน เราก็ถามดันแคนได้ แต่แพมน่าจะมีความเชื่อมโยงกับบร็อก ซึ่งเป็นผู้ดูแลคนรับใช้ บางทีอาจจะช่วยให้เราย้ายไปได้หรืออะไรสักอย่าง นายพูดถูก ชีวิตในหมู่บ้านค่อนข้างน่าเบื่อ บางทีมันอาจจะดีที่จะได้เห็นว่าพวกที่อยู่ในปราสาทที่เราทำงานให้เขาอยู่เป็นยังไง”
ถ้ามีสิ่งหนึ่งที่ปีเตอร์ต้องขอบคุณแจ๊ซ นั่นคือเขาไม่ขี้อาย อย่างน้อยกับเขา เขาก็ยินดีที่จะพูดคุยทั้งหมด และยิ่งปีเตอร์ทำน้อยลงเท่าไหร่ โอกาสที่จะถูกจับได้ก็ยิ่งน้อยลงเท่านั้น
ทั้งสองคนไปที่สำนักงานใหญ่ของวิหาร ซึ่งเป็นที่ที่แพมจะอยู่ เป็นที่ที่รายงานทั้งหมดของนักเรียนจะถูกส่งไป และเป็นที่ที่ปีเตอร์ต้องไปในตอนท้ายของวัน แต่เขาไม่เคยคุยกับแพมเลย แค่ส่งรายงานให้เธอเท่านั้น
หลังจากเคาะประตูสองสามครั้ง พวกเขาก็เข้าไป และแจ๊ซก็เป็นตัวของตัวเองที่ร่าเริงตามปกติ
“ฉันหวังว่าพวกนายสองคนไม่ได้มาหาฉันพร้อมกับปัญหาหรือข้อร้องเรียนอะไรนะ” แพมพูดโดยไม่มองตรงมา
