่ใช่ว่าตอนนี้มันจะมีประโยชน์อะไรจริงๆ หรอกนะ”
โดยที่ไม่ได้ทำอะไรหรือแสดงความสนใจใดๆ ปีเตอร์ก็ถูกเลือกให้เป็นที่ปรึกษา เป็นงานที่ไม่มีใครอยากทำ
เมื่อมอบหมายงานทั้งหมดแล้ว ตารางเวลาก็ถูกแจกให้แต่ละคน มันระบุว่าพวกเขาจะต้องทำงานเมื่อไหร่ และพวกเขาจะต้องใช้ชีวิตที่เหลือในวิหารอย่างไร เพื่อทำหน้าที่ของตน
“โชคร้ายจริงๆ เพื่อน” แจ๊ซพูด “นายน่าจะอาสาอย่างอื่น ไม่มีใครอยากคุยและทำความรู้จักเด็กพวกนี้ แล้วก็ต้องมาดูพวกมันฆ่ากันเอง”
“ฆ่ากันเอง?” ปีเตอร์ทวนคำ มันน่าตกใจมากจนเขาเผลอพูดออกมา มันดูไม่น่าเชื่อด้วย
“นายหัวกระแทกพื้นตอนล้มไปหรือไง?” แจ๊ซถาม “ตอนนี้คิดดูแล้ว บางทีนั่นอาจจะเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับบอร์เดน ฉันคิดว่าเขาเคยเป็นที่ปรึกษาให้เด็กพวกนี้มาก่อน มันคงเป็นเรื่องยากสำหรับใครก็ตาม หลังจากได้คุยกับพวกเขาและกลายเป็นคนที่พวกเขาพึ่งพา ที่จะยืนดูเฉยๆ และไม่ทำอะไรเลยตอนที่พวกเขาต้องฆ่ากันเอง ฉันแค่หวังว่านายจะไม่เป็นแบบนั้นด้วยนะเพื่อน ฉันไม่อยากจะต้องพยายามอัดนายให้จมดินด้วยตัวเอง”
เนื่องจากเด็กๆ จะมีบทเรียนปกติก่อน ตามด้วยการให้คำปรึกษาในช่วงเวลาว่าง ปีเตอร์จึงสามารถเดินเตร่ไปรอบๆ วิหารได้อย่างอิสระตามที่ต้องการ เขาดูชั้นเรียนบางส่วน และพยายามรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับบอร์เดนด้วย
เขาไม่ได้ถามใครเป็นพิเศษ เพราะมันจะดูน่าสงสัย และมีสองเหตุผลสำหรับเรื่องนี้ เหตุผลแรกคือดูเหมือน
