าณและเกือบจะบิดมัน แต่หยุดตัวเองในวินาทีสุดท้าย แค่จับไว้แน่น
“ใจเย็นๆ จำไว้ว่าไม่มีสัตว์ร้ายอยู่ทางด้านนี้ของเกาะ นายผ่อนคลายได้ ฉันเดาว่านายเกือบจะฉี่ราดแล้ว แต่ฉี่ไม่ได้เพราะนายไปเข้าห้องน้ำมาแล้วใช่ไหม?” ชายแปลกหน้าเริ่มหัวเราะและตบไหล่ปีเตอร์ไม่หยุด
ถ้าปีเตอร์ไม่ได้ปลอมตัวอยู่ตอนนี้ เขาก็คงจะตบไหล่เขากลับเหมือนกัน โดยไม่ยั้งมือ
สิ่งเดียวที่ดีคือผ่านคนแปลกหน้าคนนี้ ปีเตอร์ได้รู้ชื่อของคนที่เขาปลอมตัวมา นั่นคือ จอห์น
แล้วก็ยังมีปัญหาอีกอย่าง ตอนนี้ปีเตอร์หวังว่าเขาจะคิดล่วงหน้ามากกว่านี้ ความสามารถในการแปลงร่างของเขายังช่วยให้เขาเปลี่ยนเสียงได้ด้วย แต่เขาทำไม่ได้ถ้าเขาไม่รู้ว่าเสียงของคนๆ นั้นเป็นอย่างไร สิ่งเดียวที่เขาอ้างอิงได้คือเสียงครางเล็กๆ ก่อนที่ชายคนนั้นจะตาย
จดบันทึกไว้ในใจ นี่คือสิ่งที่เขาต้องคิดถึงในอนาคต
“เป็นอะไรไปเพื่อน ไม่สบายใจเหรอ? นายไม่ค่อยพูดเลย” ชายคนนั้นถาม
“ฉันสะดุดรากไม้ล้มไป หัวไปกระแทกอะไรแข็งๆ ที่คอ ตอนนี้เลยเจ็บ” ปีเตอร์ตอบ ทำให้เสียงของเขาแหบแห้ง
“ว้าว เสียงนายแย่จริงๆ เพื่อน แย่มาก เสียงเหมือนคนละคนเลย”
ตอนนี้ ปีเตอร์อยากทำทุกอย่างเพื่อหนีจากชายคนนี้ ถ้าเขาอยู่กับเขา เขาก็จะติดอยู่กับเขาในฐานะเพื่อน ถ้าเป็นแบบนี้ เขาจะไปสืบสวนด้วยตัวเองได้อย่างไร?
ในขณะนั้น ผู้หญิงผมสั้นสีแดงคนหนึ่งเดินออกมาจากสิ่งที่เรียกว่าวิหาร เธอแต่งตัวแตกต่างจากคนอื่นๆ ในขณะท
