ฮิลสตันเริ่มเดินช้าๆ เข้าหากลุ่ม เขาเป็นชายร่างใหญ่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงบนผืนทราย เท้าของเขาจมลงไป และไม่มีแววตาหวาดกลัวบนใบหน้าของเขาเลยแม้แต่น้อย
เด็กๆ และพวกโซ่ตรวนยืนอยู่ด้านหลังวอร์เดน ซึ่งตอนนี้คือซิล เขาให้ความหวังแก่พวกเขาทุกคน นำพามาไกลถึงขนาดนี้ และพวกเขาก็กำลังรอให้เขาลงมือ เพื่อก้าวข้ามอุปสรรคสุดท้ายนี้ไปให้ได้ ปัญหาเดียวคือ ถ้าสิ่งนี้คืออุปสรรค มันก็เป็นอุปสรรคที่สูงเสียดฟ้า เป็นสิ่งที่ไม่มีใครสามารถกระโดดข้ามไปได้
ทันใดนั้น ซิลก็สลับร่าง ทำให้ที่นั่งว่างเปล่า ชั่วขณะหนึ่ง ร่างกายเกือบจะทรุดลงและล้มไป แต่ในวินาทีสุดท้าย ราเทนก็เข้าควบคุม
“นายทำอะไรน่ะ?” วอร์เดนถามซิล ขณะที่เขาเดินออกไปอย่างหัวเสีย และกลับไปนั่งที่มุมของเขาโดยเอาศีรษะซบเข่า
“นายอยากช่วยเด็กพวกนี้ใช่ไหม เราพาพวกเขามาที่นี่แล้ว และตอนนี้คือโอกาสของเรา ถ้าเป็นฉันหรือราเทน เราไม่มีทางสู้ได้เลย แต่บางทีถ้าเป็นนาย เราอาจจะทำอะไรได้บ้าง” วอร์เดนอ้อนวอน
แต่ซิลไม่สนใจเขาเลย และยังคงซบศีรษะลงกับเข่าต่อไป
“มันไร้ประโยชน์” ราเทนพูด “เราต้องสู้คนเดียวแล้ว ฉันคิดว่าเขายังทำใจไม่ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ แต่ซิล นี่คือสิ่งที่ฉันกับนายแตกต่างกัน นายเห็นไหม ถ้าฉันเป็นนาย ฉันจะไม่นั่งซึมแบบนี้ แต่ฉันจะเต็มไปด้วยความโกรธแค้นไอ้สารเลวนี่ที่ทำทุกอย่างแบบนี้กับเรา!” ราเทนพูดพร้อมกับพุ่งเข้าใส่
