เสียงร้องไห้ยังคงดังต่อเนื่อง และกลับมาในห้องเรียน วอร์เดนก็หลุดออกจากภวังค์ความทรงจำที่เขาจมดิ่งไปชั่วขณะ เด็กที่ร้องไห้อยู่ตรงมุมห้องทำให้เขานึกถึงซิลในตอนนั้นจริงๆ แต่คราวนี้ดูเหมือนจะไม่มีใครเข้าไปหาเด็กคนนั้นเลย
ครูตัวจริงยังมาไม่ถึง แต่เพราะมีผู้ใหญ่อยู่ในห้อง พวกที่เหลือจึงนั่งรออย่างอดทนอยู่ในที่นั่งของตัวเอง
เขาเริ่มเดินไปที่มุมห้องเพื่อดูว่าเด็กคนนั้นเป็นอย่างไรบ้าง
“ไม่ต้องห่วงเขาหรอกครับอาจารย์ เขาชอบร้องไห้อยู่แล้ว” นักเรียนคนหนึ่งพูดขึ้น
“ใช่ครับ ถ้าอาจารย์อยากเริ่มสอนก็เริ่มได้เลยครับ เดี๋ยวเขาก็กลับไปนั่งที่เอง นั่นคือสิ่งที่อาจารย์คนอื่นทำกันปกติ” นักเรียนอีกคนเสริม
แต่วอร์เดนไม่สนใจพวกเขาเลย เขาเดินไปหาเด็กคนนั้นแล้วย่อตัวลง
“นี่ เกิดอะไรขึ้นเหรอ เล่าให้ฉันฟังได้นะ ฉันพร้อมรับฟัง” วอร์เดนพูด
“ไปให้พ้น!” เด็กคนนั้นร้องไห้ แล้วก็เหวี่ยงหมัดชกเข้าที่หน้าเขาเต็มๆ โดนข้างจมูก เขารู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างหยดลงมาจากจมูก และเมื่อเขาเช็ดดูก็เห็นเลือด
“เขาเพิ่งชกอาจารย์ใหม่เหรอ?”
“จะเกิดอะไรขึ้นเนี่ย เขาจะโดนซ้อมไหม?”
ทันใดนั้น ประตูก็เลื่อนเปิดออก และครูผู้ชายคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในห้อง เขาเป็นชายร่างใหญ่ มีแผลเป็นพาดผ่านใบหน้าชื่อบง นักเรียนกลัวบงมาก และปกติแค่จ้องตาก็ทำให้เด็กๆ เงียบได้แล้ว
เมื่อเข้ามาในห้อง เขาก็ได้ยินเสียงซุบซิบจากนักเรียน
เมื่อบงมองไปที่มุมห้อง เขาก็เห็นว
