นผ่านแล้ว” วอร์เดนพูด และน้ำเสียงที่เขาตอบก็ไม่ได้เป็นมิตรที่สุดด้วย “มันจะเริ่มเมื่อไหร่?”
บับเบิ้ลไม่จำเป็นต้องถามว่าเขากำลังพูดถึงอะไร เขารู้ว่าเขาหมายถึงอะไร เขากลืนน้ำลายก่อนจะตอบ “ในอีกหนึ่งเดือน”
เมื่อเขาเข้าไปในห้องหนึ่ง เขาก็เห็นเด็กคนหนึ่งกำลังร้องไห้อยู่ที่มุมห้อง เอามือวางบนต้นขาและกอดเข่าตัวเอง
“อ๊าก!” วอร์เดนพูด พลางกุมศีรษะ อีกครั้งที่ภาพนิมิตเข้ามา ภาพนิมิตในอดีต
มันอยู่ในห้องเรียนแบบนี้แหละ วอร์เดนเข้ามาในห้องและพร้อมที่จะนั่งลงที่ที่นั่งของเขาและเตรียมตัวเรียน คนอื่นๆ เข้ามาคุยกับเขา และวอร์เดนก็เป็นตัวของตัวเองที่ชอบคุยเหมือนเคย แล้วเขาก็ได้ยินเสียงร้องไห้มาจากมุมห้อง
ลุกขึ้นจากที่นั่ง เขาก็เดินเข้าไป
“เฮ้ ซิล เป็นอะไรไปอีกแล้ว?” วอร์เดนถาม
ซิลเงยหน้าขึ้น “ราเทน เขาบอกว่าฉันเหม็น!”
