ทั้งสองด้านคือพ่อและแม่ของพวกเขา เมื่อเขาเห็นใบหน้าของปาย รอยยิ้มที่กว้างที่สุดเท่าที่เคยมีมาก็ปรากฏขึ้น
“ให้ตายสิ บางทีคุณปู่อาจจะดีใจจนตัวแข็งถ้าเห็นหน้าฉันเลือดท่วมเหมือนกัน” วิคกี้พูด
“หยาบคายเหมือนเดิมเลยนะน้องสาว หยาบคายจริงๆ” ปายแสดงความเห็นขณะที่ทั้งสองคนเดินไปยืนข้างพ่อกับแม่
ในที่สุด วอร์เดนก็เดินเข้ามาในห้อง และหัวใจของเขาก็เต้นเร็วกว่าที่เคย เขาใช้เวลาสักพักกว่าจะเงยหน้าขึ้น แต่ในที่สุดเขาก็ทำได้ และเขาก็เห็นทุกคนกำลังมองมาที่เขา น่าเกรงขามเหมือนที่เขาจำได้
“วอร์เดน!” ฮิลสตันตะโกนด้วยเสียงดังกังวาน “ฉันเดาว่านะ ฉันคิดว่าแกอาจจะหนีไปแล้วท่ามกลางความวุ่นวายทั้งหมดนี้ พวกงี่เง่าพวกนี้เอาแต่บอกว่าแกอาจจะตายไปแล้ว แต่ฉันไม่เคยสงสัยเลยแม้แต่วินาทีเดียวว่าแกยังมีชีวิตอยู่”
วอร์เดนไม่ได้พูดอะไรตอบกลับ เพียงแค่หัวเราะเบาๆ
“ฉันสั่งให้คนรับใช้เตรียมงานเลี้ยงใหญ่สำหรับการกลับมาของแก เรามีเรื่องต้องคุยกันเยอะแยะมากมาย ทำไมแกไม่ไปพักผ่อนที่ห้องก่อน แล้วค่อยมาคุยกันทีหลังล่ะ?”
วอร์เดนยังคงไม่พูดอะไร เขาเพียงแค่พยักหน้าและโค้งคำนับ แล้วก็เดินตรงไปยังห้องของตัวเอง รอที่จะถูกเรียกไปทานอาหารเย็น
ทันทีที่วอร์เดนจากไป รอยยิ้มกว้างที่ฮิลสตันมีอยู่บนใบหน้าก็หายไป
“แสดงว่าเขาก็ยังเหมือนเดิมสินะ” ฮิลสตันถอนหายใจ
“ค่ะ เขาเปลี่ยนร่างตอนที่เราสู้กันเล็กน้อยเมื่อกี้” วิคกี้ตอบ
“ฉันหวังว่าหลังจากเห็
