กลุ่มของพวกเขาอดทนรออยู่ที่พื้นที่สี่เพื่อให้บลิปมาถึง พวกเขาไม่ค่อยพูดคุยกันมากนัก และลินดาก็กำลังพยายามทำใจกับสิ่งที่เธอเพิ่งทำลงไป เมื่อเธอนึกถึงมัน เธอก็อยากจะรู้สึกขยะแขยง แต่กลับกัน เธอกลับนึกถึงรสชาติเท่านั้น มันรู้สึกเป็นเรื่องปกติอย่างสิ้นเชิง เหมือนกับคนที่กำลังนึกถึงมื้ออาหารล่าสุดของตัวเอง
ในที่สุด เมื่อบลิปและเนทมาถึง สิ่งแรกที่บลิปทำคือทรุดตัวลงคุกเข่าและเริ่มร้องไห้สะอื้นอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อเขาได้ยินว่ามีสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิ และลินดาอยู่ต่อสู้กับมัน แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเธอปลอดภัย แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะจินตนาการไปต่างๆ นานา
บางทีเธออาจจะแขนขาขาดไปข้างสองข้าง หรือตาถูกควักออกมา แต่เธอก็ดูปกติดี
“น้องสาว ทำได้ดีมาก” บลิปพูดพร้อมกับกอดเธอแน่น “อืม ทำไมตัวเย็นจัง” ปกติลินดาจะตัวเย็นอยู่แล้ว แต่เป็นความเย็นชาในท่าทีและคำพูด แต่ครั้งนี้เขาหมายถึงเย็นจริงๆ เมื่อผิวหนังของเขาสัมผัสกับเธอ และเขาก็ไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นเลย
“ฉันคิดว่าฉันแค่หมดแรงน่ะ” ลินดาตอบ
ทุกคนเดินออกไปด้วยกันและเริ่มมุ่งหน้ากลับไปยังที่พักพิง แต่ละกลุ่มเริ่มเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น บลิปเป็นคนแรก เริ่มต้นด้วยข่าวดีว่าพวกเขาได้รับคริสตัลระดับจักรพรรดิมาได้ แต่แล้วก็จบลงด้วยข่าวร้ายเมื่อพวกเขาได้รับแจ้งว่ามิทเชลล์เสียชีวิตแล้ว
ลินดารู้สึกหงุดหงิดกับเรื่องนี้ เธอตะโกนขึ้นฟ้าเมื่อได้ยินข่าว และตอนนี้ถึงตาเธอแล
