“ทำไมบลิปถึงให้เราทำเรื่องนี้ เราแทบไม่รู้จักเขาเลย” เฟ็กซ์พูด “มันจะไม่ดีกว่าเหรอถ้าให้คนที่สนิทกับเขามาบอกข่าวนี้?”
“เพราะมันเป็นความผิดของเรา” ควินน์ตอบ
“เราต้องทำเรื่องนี้” พอลกล่าว “ไม่ใช่แค่เพื่อพวกเขา แต่เพื่อพวกเราด้วย มันสำคัญสำหรับนาย สำหรับพวกนายทุกคนที่จะได้รู้ว่ามันเป็นยังไงเมื่อชะตากรรมแบบนี้มาถึงใครสักคน”
เมื่อควินน์เดินไปที่ประตู ภาพเหตุการณ์อันน่าหวาดหวั่นนี้ก็ฉายซ้ำในหัวของเขา เขาเคยอยู่ในสถานการณ์นี้มาก่อน เพียงแต่เป็นอีกด้านหนึ่ง คนแปลกหน้ามาที่บ้านของเขา แจ้งข่าวว่าพ่อแม่ของเขาเสียชีวิตแล้ว
“เขาบอกว่าลูกสาวอายุห้าขวบ” ควินน์ครุ่นคิด เขาอายุสิบขวบตอนที่ได้รับแจ้งข่าว แต่พ่อแม่ของเขาทิ้งเขาไปตอนอายุห้าขวบ
“แม่คะ เตรียมอาหารให้พร้อมเลยค่ะ พ่อจะกลับมาทานมื้อเย็นเดี๋ยวนี้แล้ว” เสียงเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่แสนหวานดังมาจากหลังประตู
คำพูดเหล่านั้นบดขยี้พวกเขา ราวกับว่าโลกต้องการให้พวกเขารู้สึกแย่ลงไปอีก ควินน์เคาะประตู เมื่อประตูเปิดออก ผู้หญิงวัยกลางคนที่ดูเหนื่อยล้าก็ปรากฏตัว เธอต้องดูแลลูกสามคน และนั่นย่อมส่งผลกระทบต่อใครก็ตาม
ในมือของเธอมีจานขณะที่เธอกำลังเตรียมจัดโต๊ะ
“โอ้ ฉันไม่คิดว่าฉันเคยเห็นพวกคุณมาก่อน” เธอกล่าว แต่สีหน้าของแต่ละคนก็บอกทุกอย่าง เธอยังคงยิ้ม เช่นเดียวกับเฟรดดี้ แต่น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม
“เฟรดดี้…” ควินน์พูดชื่อเขาติดขัด เขาเม้มปากและกัดแน่นจนปากเป็น
