่าว พลางมองขึ้นไปบนท้องฟ้า เมื่อเขาเห็นความเสียหายครั้งแรก เขาก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน “ถ้าเป็นดัลกิ เราคงเห็นยานแม่ลำใหญ่ของพวกเขาอยู่เหนือเราแล้ว”
พอลจำได้จากสงครามครั้งล่าสุด ยานลำใหญ่พอที่จะมองเห็นได้จากเกือบทุกที่บนโลก ในตอนนั้นมันได้สร้างความหวาดกลัวในใจของทุกคน และเป็นวันที่พวกเขาไม่มีวันลืม
อย่างไรก็ตาม เขาปฏิเสธไม่ได้ว่าอาจเป็นดัลกิเพียงไม่กี่ตัว แต่การที่สถานที่แห่งนี้ถูกทิ้งร้างแบบนี้ก็ไม่สมเหตุสมผล ความเสียหายดูเหมือนจะเกิดขึ้นมานานแล้ว และไม่มีใครอยู่ที่นี่อีกต่อไป พวกเขาคงจะซ่อมแซมสถานที่แห่งนี้ไปแล้วหากเป็นเช่นนั้น
“มีทางไหนที่เราจะติดต่อกับฐานหลักได้บ้างไหมครับ?” ควินน์ถาม พลางมองไปที่พอล “หรือใครก็ได้ หรือนายพลคนอื่นๆ”
“พวกแวมไพร์เอาอุปกรณ์ทั้งหมดไปจากเรา แต่ตอนนั้นมันก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี เราบล็อกการเชื่อมต่อในพื้นที่จากส่วนอื่นๆ ของโลกบนเกาะอยู่แล้ว มีเพียงอุปกรณ์บางอย่างเท่านั้นที่สามารถใช้ติดต่อคนอื่นได้ ทุกอย่างที่ใช้ได้ไม่ว่าจะอยู่ในโรงเรียนหรือในเมือง แต่ดูเหมือนจะถูกทำลายไปหมดแล้วจากที่นี่”
“งานวิจัยของฉัน!!!” โลแกนตะโกน เขาเริ่มคิดถึงอุปกรณ์ทั้งหมดที่เขายังเหลืออยู่ในห้อง ทุกสิ่งที่เขาสร้างขึ้นตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขานำติดตัวมาด้วย มันถูกทำลายไปหมดแล้วด้วยเหรอ?
“เอาล่ะ ใจเย็นๆ ก่อน” ควินน์กล่าว ยิ่งพวกเขาใช้เวลายืนอยู่เฉยๆ นานเท่าไหร่ ผู้คนก็ยิ่งเริ่มกังวลมากขึ้น
