ูดีขึ้นกว่าครั้งสุดท้ายที่ฉันเจอ” ควินน์กล่าว
“ใช่ ฉันว่ามือฉันไม่ได้ถูกล่ามโซ่แล้วคราวนี้ นายก็ดูดีเหมือนกัน” เฟ็กซ์ตอบ ก่อนจะรอสักครู่แล้วก็กอดควินน์อย่างแรง เขากอดแน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้
“ขอบคุณมากเพื่อน… ฉันพูดจริงๆ นะ นายไม่เข้าใจหรอกว่ามันมีความหมายมากแค่ไหน” แม้ว่าเฟ็กซ์จะยอมรับความตายของตัวเองไปแล้ว แต่เมื่อเขาได้รับการช่วยเหลือ เขาก็เพิ่งตระหนักจริงๆ ว่าเขาไม่ได้อยากตายเลย เขายังมีอะไรอีกมากมายที่อยากทำ และอยากสร้างความทรงจำร่วมกับทุกคนให้มากขึ้น
หลังจากปล่อยควินน์ลง ทั้งสองคนก็เริ่มคุยกันอีกครั้ง ก่อนที่เฟ็กซ์จะบอกเหตุผลที่แท้จริงที่เขามาที่นี่
“ฉันได้คุยกับพ่อและพี่สาวแล้ว ดูเหมือนว่าฉันจะทำอะไรไม่ได้เลยเกี่ยวกับการกลับไปตระกูลที่สิบสาม ฉันเข้าร่วมในฐานะแวมไพร์ธรรมดาก็ได้ แต่มันจะดูแปลกๆ คนที่เคยเป็นผู้สืบทอดสายตรงมาทำงานให้ตระกูลตัวเอง นั่นคือเหตุผลที่ฉันตัดสินใจมาหานาย” เฟ็กซ์กล่าวพร้อมวางมือบนไหล่ของควินน์
“การอยู่ในแวมไพร์พูลมีข้อดีอย่างหนึ่งคือ ฉันสามารถย้ายไปมาระหว่างตระกูลไหนก็ได้ที่ฉันต้องการ และควินน์ ฉันอยากเข้าร่วมตระกูลของนาย ฉันอยากอยู่กับทุกคนที่นี่ ตอนนี้ฉันไม่ต้องการตำแหน่งสูงๆ หรือเป็นสมาชิกใกล้ชิดอะไรขนาดนั้น และแน่นอนว่าฉันมีข้อจำกัดจากตระกูลของฉัน พวกเขาบอกว่าถ้าฉันเข้าร่วมตระกูลอื่น ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้สอนความสามารถของเราให้ใคร แต่ฉันหวังว่าฉันกับน
