ยวไฟฟ้าของเขาขึ้นมาแล้ว
“มาเลย!” วาดีนตะโกน และนั่นคือสิ่งที่ควินน์ทำ
วิ่งให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ พลางส่งพลังฉีให้ทักษะของเขาอย่างต่อเนื่อง เขาต้องเคลื่อนที่ให้เร็วเพราะพลังจะหมดในไม่ช้า
เมื่อเห็นควินน์วิ่งตรงไปข้างหน้า วาดีนก็รู้สึกยากที่จะเก็บรอยยิ้มไว้ได้
‘เด็กหนุ่มผู้น่าสงสารกำลังวิ่งตรงเข้าสู่กับดักของข้า ข้าล้อมรอบตัวเองไว้ และวินาทีที่เขาก้าวเข้ามาในวงกลมของข้า ข้าจะจัดการเขาให้เสร็จ’
แต่ทันทีที่ควินน์มาถึงจุดที่เขาเห็นวาดีนสัมผัส ควินน์ก็กระโดดข้ามบริเวณนั้นไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ มันดูแปลกที่ควินน์จะกระโดดขึ้นไปแบบนั้นกะทันหัน และความคิดนั้นก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา
‘เขารู้ความสามารถของข้าเหรอ? แต่ได้ยังไง ไม่ใช่แค่นั้น แต่เขารู้ว่ามันทำงานอย่างไรอย่างสมบูรณ์แบบ’ แต่เขามีปัญหาที่ใหญ่กว่าต้องกังวล
ควินน์เหวี่ยงแขนออกไปด้านหลังกว้างๆ และใช้เงา ยืดพวกมันออกไปเพื่อเพิ่มแรงส่ง สิ่งที่ดีเกี่ยวกับเงาคือมันสามารถงอได้ ดังนั้นเมื่อเขาเหวี่ยงมันออกไป มันจะเคลื่อนไหวเหมือนแส้
และนั่นคือสิ่งที่เขาทำตอนนี้ ชาร์จพลังที่แขน ไขว้แขนเข้าหากัน ใช้พละกำลังทุกหยด พวกมันพุ่งออกมาเร็วราวสายฟ้าเหมือนแส้
“กำแพงโลหิต จงขึ้น! กำแพงโลหิต จงขึ้น! กำแพงโลหิต จงขึ้น!”
บางทีมันอาจจะมากเกินไป แต่มีบางอย่างที่ทำให้วาดีนกังวลเมื่อเขาเห็นทักษะนี้ และเขาก็คิดถูก
เมื่อเคียวเงากระทบกำแพงแรก มันก็แตกกระจา
