“ดูสิ มีคนเข้าร่วมการต่อสู้เพิ่มขึ้นอีกแล้ว” แวมไพร์คนหนึ่งพูด
“เฮ้ พวกนั้นไม่ใช่พวกที่เรียนห้องเดียวกับเราเหรอ?” อีกคนตอบ
“ใช่ ฉันว่านายพูดถูก ฉันจำคนที่เคยชนะแซนเดอร์ได้”
ปกติแล้ว คำพูดแบบนั้นคงทำให้แซนเดอร์หงุดหงิด แต่ตอนนี้เขากำลังจับตาดูทุกอย่างที่เกิดขึ้นอย่างระมัดระวัง
‘งั้นก็แสดงว่านายไม่ใช่แค่นักเรียนธรรมดาๆ อย่างที่คิดจริงๆ สินะ ไม่แปลกใจเลยที่นายถึงชนะฉันได้’ แซนเดอร์คิดพลางมองไปยังกลุ่มคนนั้น มันเป็นสิ่งที่เขาบอกตัวเองเพื่อให้รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยขณะที่มองวอร์เดน
ส่วนเอมี่ เธอยืนอยู่ข้างๆ เขาและเป็นห่วงเลย์ล่าอย่างมาก เธอรู้ถึงทักษะของเลย์ล่า และตอนที่เริ่มเรียนด้วยกัน ทักษะของเลย์ล่าก็ไม่ได้ดีเด่อะไรนัก แม้ว่าเธอจะพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่มีทางที่เธอจะพร้อมต่อสู้กับอัศวินแวมไพร์และผู้นำได้
‘พวกนี้เป็นใครกันที่เธอไปพัวพันด้วย ขอให้เธอปลอดภัยด้วยเถอะนะ’ เอมี่ภาวนา
ในขณะที่กลุ่มคนนั้นกำลังยุ่งอยู่กับการรับมืออัศวินแวมไพร์สามคน แต่ก็ยังมีอีกสองคนกำลังมา และพร้อมกันนั้น ก็มีอีกคนหนึ่งปรากฏตัวออกมาจากฝูงชน เมื่อแซนเดอร์เห็นคนๆ นี้ ความหนาวสั่นก็แล่นไปทั่วร่างของเขา ความทรงจำอันเลวร้ายตอนที่เขาถูกซ้อมเริ่มผุดขึ้นมา
ด้วยความเร็วสูง ปีเตอร์พุ่งออกมาพร้อมกับเหวี่ยงหมัดเข้าใส่อัศวินแวมไพร์คนหนึ่งที่ไม่มีอาวุธติดตัว มันรวดเร็วและไม่คาดคิด แต่อัศวินคนนั้นก็สามารถตอบสนองได้ทันเว
