เพื่อผ่านฝูงชนและยามที่กั้นกลุ่มไว้ได้ไกลถึงขนาดนี้ตอนนี้เขายืนอยู่ในระยะยี่สิบเมตรที่ถูกเคลียร์ออกไป และมองไปยังแท่นพิธี
น่าเสียดายที่เขาถูกจับได้เร็วกว่าที่คิด แต่มันก็พิสูจน์ว่าผู้นำอยู่ในระดับที่แตกต่างจากแวมไพร์คนอื่นๆผ้าคลุมเงาของเขาไม่สามารถหลอกใครได้เลย
ขณะที่ยืนอยู่ที่นั่น เขาก็เริ่มคิดถึงบทสนทนาของเขาก่อนหน้านี้ที่โต๊ะอาหารในปราสาทตระกูลที่สิบกับคนอื่นๆ
“อะไรนะ!” เลย์ล่าตะโกนข้ามโต๊ะ “นายหมายความว่าไงที่อยากทำเรื่องนี้คนเดียว นั่นเป็นไปไม่ได้เลยนะ”
“พวกเธอไม่เข้าใจ ความแข็งแกร่งของผู้นำแวมไพร์นั้นยิ่งใหญ่กว่าของฉันมาก ฉันไม่อยากให้ใครในพวกเธอต้องตาย” ควินน์ตอบ
“ควินน์ ฉันเข้าใจที่นายพูดนะ แต่พวกเราทุกคนรู้ว่ากำลังจะเจออะไรเมื่อเข้าร่วม” วอร์เดนตอบ “นายทำเรื่องนี้คนเดียวไม่ได้หรอกนอกจากนี้ ฉันคิดว่านายกำลังประเมินพวกเราต่ำไป พวกเราเอาตัวรอดมาได้ถึงขนาดนี้ และพวกเราก็เอาตัวรอดจากเรื่องนี้ได้”
“ควินน์ นายกำลังคิดถึงการเอาตัวรอดของพวกเราใช่ไหม?” โลแกนกล่าว “ถ้าอย่างนั้นพวกเราทุกคนไปด้วยกันจะดีกว่าตอนที่ฉันกำลังค้นคว้า ดูเหมือนว่าจะมีจำนวนแวมไพร์ที่ได้รับอนุญาตให้อยู่ในถิ่นฐานอย่างเคร่งครัดตอนนี้พวกเขาก็รู้แล้วว่ามีจำนวนคนมากกว่าที่ควรจะเป็นถ้าภารกิจนี้ล้มเหลว พวกเราก็จะติดอยู่ที่นี่และพวกเราทุกคนก็ตายอยู่ดี
โอกาสที่จะออกไปจากที่นั่นอย่างมีชีวิตรอดมีสูงกว่าถ้าพวกเราทุกคนสู้ไปด
