ได้ยินมาก่อน
‘ดัลกิ พวกมันมาทำอะไรบนดาวแวมไพร์?’ ควินน์คิด การเห็นหนามแหลมเดียวบนหลังของมันทำให้ควินน์นึกถึงความทรงจำเก่าๆ ตอนนั้นเขายังไม่แข็งแกร่งพอที่จะเอาชนะมันได้ และลีโอต้องเข้ามาช่วย แต่ควินน์แข็งแกร่งขึ้นอย่างก้าวกระโดดตั้งแต่นั้นมา
“เตะจันทร์เสี้ยวโลหิต!” ควินน์เปิดใช้งานหลายทักษะ เขาพร้อมสำหรับทุกสิ่ง และก่อนที่จะเข้าใกล้ เขาต้องการทดสอบการโจมตีระยะไกลที่สุดของเขา นั่นคือเตะจันทร์เสี้ยวโลหิต
เมื่อออร่าสีแดงเข้าใกล้ดัลกิ มันก็เตรียมพร้อมโดยการย่อตัวลงเล็กน้อยโดยเอาแขนแนบลำตัว และเมื่อการโจมตีเข้าใกล้พอ มันก็ใช้พละกำลังทั้งหมดรับการโจมตีตรงๆ ชนเข้ากับมันอย่างแรงที่สุดเท่าที่จะทำได้
แต่มีบางอย่างเกิดขึ้นที่ดัลกิไม่เคยคาดคิด เมื่อมันมองดูแขนของตัวเอง มันก็เห็นว่ามีบาดแผลที่ค่อนข้างลึก และเลือดสีเขียวกำลังไหลซึมออกมาจากบาดแผล
“แก…ทำร้าย…ข้า?” มันประหลาดใจ ดัลกิไม่รู้ขอบเขตความแข็งแกร่งของตัวเอง และไม่รู้ว่าตัวเองอ่อนแอหรือแข็งแกร่ง เมื่อมันมาถึงโลกนี้ครั้งแรก มันถูกโยนเข้าไปต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตที่น่าเกลียด แต่ไม่มีตัวไหนที่เป็นคู่ต่อสู้ และไม่มีตัวไหนที่สามารถสร้างบาดแผลให้มันได้เลย
นี่เป็นครั้งแรกที่ดัลกิรู้สึกเจ็บปวด
แต่แทนที่จะรู้สึกอ่อนแอ มันกลับรู้สึกถึงพลังงานประหลาดที่พุ่งพล่านอยู่ภายในร่างกาย จากนั้นในขณะนี้เอง มันก็รู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังงอกออกมาจากหลังของมัน
