ายามทำร้ายเรา”
“นายบ้าไปแล้วเหรอ?!” เลย์ล่าตอบ “มันคือดัลกิ ศัตรูของมนุษยชาติ และมันเพิ่งปรากฏตัวตรงหน้าเราโดยไม่มีเหตุผล นายคิดว่ามันมาทำอะไรอีก?”
แม้ว่าวอร์เดนจะไม่สามารถอธิบายให้คนอื่นๆ ฟังได้ แต่เขารู้สึกถึงความเชื่อมโยงที่แปลกประหลาดกับดัลกิที่อยู่ตรงหน้าเขา เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร และเมื่อมองดัลกิมากขึ้นเรื่อยๆ เขาก็สังเกตเห็นว่ามันดูเกือบจะเหมือนกับตัวเขาเอง ยกเว้นผมสีบลอนด์ยาว เกือบทุกอย่างเหมือนกัน
อายุ ขนาด รอยตำหนิเฉพาะส่วนต่างๆ ของร่างกาย มันราวกับว่าเขาได้พบแฝดที่พลัดพรากไปนาน แต่เขารู้ว่าเป็นไปไม่ได้
แม้ว่าข้อเสนอแนะของวอร์เดนจะฟังดูบ้าคลั่ง แต่พวกเขาก็สังเกตเห็นว่ามันกำลังเดินตรงไปหาวอร์เดนจริงๆ ไม่มีเจตนาฆ่าฟันตามปกติเหมือนที่พบในดัลกิตัวอื่นๆ
ในที่สุด ดัลกิก็เข้ามาใกล้ในระยะที่สัมผัสได้กับวอร์เดน และเอียงศีรษะไปด้านข้าง มองเขาเหมือนเด็กที่อยากรู้อยากเห็น
“พี่ชาย…?” ดัลกิพูดพร้อมกับเอานิ้วแตะริมฝีปาก
มันสับสนไม่ต่างจากวอร์เดนว่าทำไมทั้งสองคนถึงรู้สึกแบบนี้ แต่พวกเขารู้สึกเหมือนเป็นคนคล้ายๆ กัน ในเสี้ยววินาที ดัลกิก็ยื่นมือออกไป และกำปั้นทั้งสองข้างก็อยู่ตรงหน้าวอร์เดนแล้ว
มันเร็วมากจนคนอื่นๆ มองไม่เห็น แม้แต่วอร์เดนเอง ถ้าทั้งสองคนต้องต่อสู้กัน ก็จะมีผู้ชนะที่ชัดเจน
เมื่อกำปั้นอยู่ตรงหน้าวอร์เดน พวกเขาก็เริ่มสงสัยว่ามันกำลังจะทำอะไร จากนั้น มันก็เปิดมือทั้งสองข้าง แล
