“หยุด! หยุด! หยุด! ได้โปรดอย่าพูดอีกเลย!!!” เอ็ดเวิร์ดตะโกนและอ้อนวอน “ฉันเชื่อแล้วว่าคุณรู้จักวินเซนต์ แม้ว่าทำไมเขาถึงแบ่งปันเรื่องส่วนตัวเหล่านั้นกับคุณก็เกินความเข้าใจของฉัน ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่ ฉันจะซ้อมเขาให้ลงหลุมอีกครั้ง” เขาพูดพร้อมกับกระทืบเท้าลงบนพื้นหลายครั้ง
นี่เป็นครั้งแรกที่ควินน์ได้เห็นแวมไพร์ที่ไม่สำรวมและเป็นอิสระขนาดนี้ ปกติแล้วคนอื่นๆ จะต้องรักษาภาพลักษณ์บางอย่างไว้เสมอ
หลังจากระบายความโกรธลงบนพื้น เอ็ดเวิร์ดก็มีคำถามมากมายที่อยากจะถาม
“แล้วเขาเป็นอย่างไรบ้าง เขายังมีชีวิตอยู่ไหม? เขาเคยทำตามความปรารถนาของเขาสำเร็จหรือเปล่า?” แม้ว่าเอ็ดเวิร์ดจะถามคำถามเหล่านี้ แต่ควินน์ก็ไม่รู้คำตอบด้วยตัวเอง แม้จะรออยู่พักหนึ่ง ดูเหมือนว่าระบบก็ไม่ได้ให้คำตอบกับเขาเช่นกัน
“ผมขอโทษ ผมไม่รู้มากนัก ผมแค่ได้รับคำสั่งให้มาที่นี่และขอความช่วยเหลือจากคุณ?” ควินน์ตอบ “เกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่?”
ถ้าควินน์ไม่ได้คำตอบจากระบบ บางทีเขาอาจจะได้อะไรบางอย่างจากชายชราตรงหน้า
เอ็ดเวิร์ดไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น คนตรงหน้าเขาถูกส่งมาโดยวินเซนต์อย่างแน่นอน แต่เขากลับไม่รู้อะไรเลย เมื่อมองดูเด็กทั้งสองคนอีกครั้ง เขาก็ตระหนักว่าพวกเขาคงจะยังเด็กจริงๆ
“ฉันคิดว่าฉันรู้คำตอบแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา” เอ็ดเวิร์ดกล่าวพร้อมกับถอนหายใจยาว “ได้โปรดตามฉันมา”
ทั้งสามคนเริ่มเดินขึ้นบันไดและเดินผ่านโถงทางเดินขณะม
