าเขาจะได้รับบาดเจ็บ เพราะการบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยก็จะทำให้เลือดออก และทุกคนที่อยู่ที่นี่ก็จะสามารถได้กลิ่นมันได้ทันที
โลแกนไม่อยากจะคิดถึงสิ่งที่อาจเกิดขึ้นเลย หากแวมไพร์ทั้งหมดที่นี่รู้ตัวตนที่แท้จริงของพวกเขา
เมื่อไม่มีทางเลือกแล้ว วอร์เดนก็ลุกขึ้นจากที่นั่งและเริ่มเดินไปยังเวที แต่ขณะที่เขากำลังเดิน โลแกนก็รีบดึงแขนเสื้อของเขา ดึงเขาลงมาและเริ่มกระซิบที่หูของเขา
“กินยาซะ อย่าให้โดนโจมตี” โลแกนพูดอย่างรวดเร็วก่อนจะปล่อยให้เขากลับไปที่ของเขา เป็นการเตือนสั้นๆ ให้เขา
ดูเหมือนว่าทั้งสองคนจะมีความคิดคล้ายกันตั้งแต่แรก แต่ความจริงแล้ว วอร์เดนไม่เคยต้องการยอมแพ้ในการต่อสู้ การเห็นใบหน้าและการกระทำของแซนเดอร์ก่อนหน้านี้ ทำให้เกิดความรู้สึกแปลกๆ ขึ้นภายในตัวเขา
“เฮ้ อยากให้ฉันจัดการเจ้านี่ให้ไหม เจ้าหนุ่มหล่อ?” ราเทนพูดในความคิดของเขา
เขามองไปที่เลย์ลา แล้วกลับไปที่แซนเดอร์ ตอนนี้เขาไม่อยากถอย แต่กลับอยากสอนบทเรียนให้เจ้าเพลย์บอยคนนี้ด้วยตัวเอง
วอร์เดนหยิบยาเม็ดเล็กๆ ออกจากกระเป๋ากางเกง และเริ่มยืดเส้นยืดสาย ทำให้ดูเหมือนว่าเขากำลังวอร์มอัพขณะเดินไปที่เวที และในจังหวะหนึ่ง ขณะที่แขนของเขาพาดผ่านปากเพื่อแตะข้อศอก เขาก็ยัดยาเม็ดเหล่านั้นเข้าปาก
‘ฉันไม่รู้ว่ามันจะมีผลอะไรไหม หรืออาจจะต้องใช้เวลาสักพัก ไม่ว่ายังไง ฉันก็จะเอาชนะเจ้านี่ให้ได้’ วอร์เดนคิด
แต่วอร์เดนก็ใช้เวลาไม่นานเลยที่จะรู้ว่าย
