ังคงอยู่บนไหล่ของโรคีน และเขาของมันก็เริ่มส่องแสง เหมือนตอนที่สู้กับสัตว์อสูรอีกตัวในแม่น้ำ เพื่อตอบสนองต่อสิ่งนี้ ค้างคาวมรณะก็อ้าปาก เงยหัวไปด้านหลัง และท้องของมันก็ป่องขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา
ควินน์พุ่งไปทางซ้ายและโรคีนพุ่งไปทางขวา พวกเขาแยกกัน และตรงจุดที่พวกเขาเคยยืนอยู่เมื่อครู่นี้ ฝุ่นจากพื้นดินก็ฟุ้งกระจายขึ้น ราวกับว่ามีการระเบิดเกิดขึ้นบนพื้น
‘นั่นเป็นการโจมตีจากค้างคาวมรณะงั้นเหรอ?’ โรคีนคิด และรู้สึกขอบคุณที่บูอินน์บอกให้เขาขยับตัว มิฉะนั้นเขาคงโดนโจมตีที่มองไม่เห็นและไร้เสียงนั้นไปแล้ว
ควินน์รู้ว่ามันกำลังเตรียมโจมตีก็เพราะข้อมูลที่ระบบให้มา การอ้าปากคือสัญญาณว่ามันจะปล่อยคลื่นเสียงออกมา แต่มันเป็นความถี่ที่แวมไพร์ไม่ได้ยิน
มันยังคงยิงคลื่นเสียงออกมาครั้งแล้วครั้งเล่าพุ่งตรงมาที่ควินน์ เมื่อมองดูการเคลื่อนไหวศีรษะของสัตว์อสูร ควินน์ก็สามารถหลบการโจมตีส่วนใหญ่ได้ แต่บางครั้งเขาก็ต้องใช้แฟลชสเต็ป เพราะการโจมตีสองครั้งออกมาใกล้กันเกินไป ฝุ่นและดินจะฟุ้งกระจายขึ้นจากพื้นเพียงไม่กี่วินาทีหลังจากที่ควินน์ขยับตัว มันดูแปลกและทำให้ดูเหมือนว่าควินน์เป็นคนทำให้เกิดสิ่งนี้ ราวกับว่ามีความล่าช้าในการก้าวเท้าของเขา
อย่างไรก็ตาม ทั้งหมดนี้ทำให้โรคีนมีเวลาเตรียมตัวมากมาย แฟมิเลียร์ของเขาพร้อมแล้ว ดังนั้นจึงง่ายที่จะเข้าประจำตำแหน่งรอบๆ ด้านข้างของค้างคาวมรณะ เขาปล่
