เลย์ลาแยกตัวออกมาจากคนอื่นๆ และเริ่มรู้สึกกังวลเล็กน้อย เธอไม่รู้ว่าเด็กสาวพวกนี้เป็นใคร ไม่เคยเจอพวกเธอมาก่อนในชีวิต และจู่ๆ เธอก็ถูกลากไปยังอาคารแยกต่างหาก ที่ซึ่งเธอจะต้องเรียนคนเดียว
ความกังวลก่อตัวขึ้นในใจเธอ ไม่ใช่แค่เรื่องของตัวเอง แต่รวมถึงเรื่องของเซียด้วย แม้จะเร็วเกินไปที่จะเรียกกันว่าเพื่อน แต่ในทางหนึ่ง พวกเธอก็พึ่งพาอาศัยกันมาตลอด เซียใช้เธอเป็นที่พึ่งทางใจ และในทางกลับกัน เลย์ลาก็ใช้เซียเพื่อเติมพลังให้ตัวเอง
แม้เธอจะไม่กลัวการถูกจับได้มากนัก แต่ก็รู้สึกว่าเป็นงานที่น่าหวาดหวั่นสำหรับเธอ ขณะที่กลุ่มเด็กสาวผลักเธอไปยังอาคารอื่น เธอก็เริ่มตั้งสติด้วยการหายใจเข้าออกช้าๆ
‘เอาล่ะ ฉันทำได้น่า มันก็เหมือนครั้งแรกที่ฉันไปโรงเรียนทหารนั่นแหละ ตอนนั้นฉันก็อยู่คนเดียวเหมือนกัน และนี่ก็เหมือนกันเลย แค่ฉันปลอมตัวเป็นหนึ่งในพวกเขาก็เท่านั้น’
เธอเกลียดที่จะคิดถึงมัน แต่การเตรียมตัวกับเพียวและการฝึกฝนทั้งหมดก็ช่วยเธอได้ในสถานการณ์แบบนี้ มีหลายครั้งและหลายสถานการณ์ที่เธอฝึกฝนมาเพื่อเวลาที่ต้องแสร้งทำเป็นและกลมกลืน และในทุกครั้ง เธอก็อยู่คนเดียวเช่นกัน
ในที่สุด เด็กสาวทั้งหมดก็พาเธอมาถึงอาคาร มันเล็กกว่าอาคารหลักหลายเท่า แต่ก็เล็กกว่าอาคารอีกสองหลังที่เธอเห็นคนอื่นๆ เข้าไปเช่นกัน พวกเธอเข้าไปในห้องต้อนรับก่อนจะเดินไปตามทางเดิน และในที่สุดก็เข้าไปในห้องเรียน สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจคือ
