ี่นิยมในสังคมปัจจุบัน แต่การระมัดระวังไว้ก่อนดีกว่าเสียใจทีหลัง และไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้
ถึงกระนั้น วอร์เดนก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวให้กับความรู้สึกในการตั้งชื่อที่แย่มากที่โลแกนคิดขึ้นมา
ส่วนต่อไปเป็นส่วนที่ลำบากกว่าสำหรับเซีย เธอจำได้ว่าที่ศูนย์วิจัย พวกเขาเคยถามคำถามที่คล้ายกัน หุ่นยนต์เคยขอให้วอร์เดนประกาศว่าเขามาจากตระกูลใด โดยเลือกหมายเลขสุ่มระหว่างหนึ่งถึงสิบสาม ไม่ว่าเซียจะเลือกหมายเลขใด คนอื่นๆ ก็ตัดสินใจว่าจะเลือกหมายเลขเดียวกัน
ด้วยวิธีนี้ ถ้าพวกเขาอยู่ด้วยกันบ่อยๆ มันก็จะดูสมเหตุสมผลมากขึ้นสำหรับคนอื่นๆ ในชั้นเรียน
“และฉันมาจากตระกูลที่สิบ” เธอกล่าว โดยเลือกหมายเลขสุ่ม
บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน และวอร์เดนก็จับใจความสิ่งที่เฟร็ดพูดข้างๆ เขาได้
“ไม่แปลกใจเลยที่เธอตัวสั่นมากตอนเดินขึ้นมา”
นี่เป็นครั้งแรกที่เฟร็ดพูดแบบนี้ และมีปฏิกิริยาที่แปลกประหลาดเช่นนี้ และบรรยากาศก็รู้สึกได้ในห้อง
“ฉันแค่อยากจะเตือนพวกคุณทุกคน” ซิลเวอร์กล่าว “ว่าที่โรงเรียนแห่งนี้ ในขณะที่ฉันเป็นครูของคุณ ไม่สำคัญว่าคุณจะมาจากตระกูลใด สำหรับฉัน พวกคุณทุกคนถือว่าอยู่ในขั้น ‘พูลลิ่ง’ (Pooling stage) โรงเรียนคือโอกาสให้คุณหลุดพ้นจากขั้นนั้น” จากนั้นเธอก็มองไปที่เซียและวางมือบนไหล่ของเธอราวกับจะปลอบใจ “ตั้งใจเรียนในชั้นเรียนของฉัน แล้วมีโอกาสสูงที่คุณจะสามารถดึงดูดสายตาของตระกูลอื่นๆ และสร้างความเป
