ต่ไม่มีเสียงใดๆ ได้ยิน
กำหมัดแน่นและหลับตา วอร์เดนได้แต่หวังว่าควินน์จะปลอดภัย
“มันเป็นการตกลงไปที่ลึกมาก แต่มันไม่ได้หมายความว่าเขาตาย” โลแกนกล่าว เพราะเขารู้ว่าทุกคนกำลังคิดอะไร และวอร์เดนกำลังพยายามทำอะไรกับการทดสอบเล็กๆ น้อยๆ ของเขา ถ้าพวกเขาได้ยินเสียงเมื่อหินถึงก้นหลุม มันก็จะทำให้พวกเขารู้ว่าหลุมนั้นลึกแค่ไหน แต่พวกเขาไม่ได้ยินอะไรเลย
“เขาไม่ตาย” เลย์ลาพูดอย่างมั่นใจขณะวางมือทาบอกและหลับตา “ฉันยังรู้สึกถึงการเชื่อมต่อได้ เขายังมีชีวิตอยู่ เราควรทำตามที่เขาบอก พยายามหาทางออกที่นี่ และไปพบเขาข้างนอกเมื่อเราทำได้”
คำพูดของเลย์ลาทำให้ทั้งโลแกนและวอร์เดนรู้สึกดีขึ้น พวกเขารู้ว่าเธอจะไม่โกหกเรื่องแบบนี้ ถ้าควินน์ตาย เธอก็คงจะคุกเข่าร้องไห้สะอึกสะอื้น และความจริงที่ว่าเธอไม่ได้ทำเช่นนั้นทำให้ทั้งสองคนมั่นใจ
“คุณคิดว่าเขาจะออกมาได้ไหม” เซียถาม
มองดูสะพานที่หัก มันเป็นทางเดียวของพวกเขาที่จะไปยังฐานทัพประหลาดนั้น และโลแกนก็เริ่มคิดว่าจะมีทางใดที่พวกเขาจะสามารถกลับไปที่นั่นได้ในอนาคตหรือไม่ “ที่นี่ค่อนข้างใหญ่โตและกว้างขวาง และเมื่อพิจารณาว่ามันเคยถูกใช้เป็นสถานที่ปฏิบัติงานมาก่อน ก็เป็นไปได้ว่ามีทางออกมากกว่าหนึ่งทาง” โลแกนอธิบาย “จำได้ไหมว่ามีอุโมงค์ให้เลือกสองทาง เราไม่เจอทางแยกอื่นใดเลยตอนที่เราวิ่งลงมา ดังนั้นเราเดาได้ว่าอุโมงค์อีกทางหนึ่งนำไปที่อื่น นอกจากนี้ ที่ห้องทดลองที่เราเร
